Arosa / Lenzerheide: van vijfsterren wellness tot nostalgische berghut

Arosa en Lenzerheide, twee van de mooiste wintersportplaasten in de regio Graubünden liggen hemelsbreed nauwelijks 5 km van elkaar. Door bergen van elkaar gescheiden lagen de dorpen, sinds hun ontstaan, letterlijk met de ruggen tegen elkaar. Dat is sinds kort verandert. Veertig jaar van touw trekken en onderhandelen tussen politiek en milieuorganisaties hebben er uiteindelijk toe geleid dat ze nu met hun gezicht naar elkaar staan. Met de komst van een nieuwe reuzengondel, die een afstand van nog geen 2 km overbrugt kunnen beide dorpen hun gasten meer dan 225 km skipiste bieden. Daarmee staan ze in de top 10 skigebieden van Zwitserland. Als je de zonnige ligging meerekent ligt het voor de hand dat het gebied Arosa/Lenzerheide in populariteit zal gaan toenemen. Wij werden uitgenodigd om er zelf kennis te maken met een paar bijzondere plekken en activiteiten. Van vijfsterren wellness tot traditionele berghut.

Door: Hugo van Bercum

Het is 4 januari 2015 en we verzamelen op Schiphol om met Swiss Air naar Zürich te vliegen. Voor ons is business-class geregeld en dat betekent dat we, eenmaal aan boord direct een krant krijgen aangeboden en een flesje mineraalwater, opdat we niet uitdrogen tijdens de vlucht. We hadden niet anders verwacht, maar het vliegen met een A-klasse maatschappij is geruisloos lux. Heerlijk dat alles klopt.

Voor het laatste stuk naar Arosa stappen we in Chur over op de zgn Rhätische Bahn, een traject dat op de werelderfgoed lijst staat.

Als we aankomen in Zürich ontmoeten we in het station onze Belgische collega’s. Samen moeten we nog een paar uur in de trein met als eindbestemming Arosa. We reizen 1ste klas en dat is relaxt. In Nederland zijn de treinen primair toegerust op forenzen. In Zwitserland voel je je echt een reiziger, alleen al door de royale ruimte voor de koffers.

Maar je krijgt ook het gevoel dat treinen het best tot hun recht komen in een berglandschap. Niet voor niets dat veel treintafels van hobbyisten bestaan uit bergen en tunnels. Vanuit Zürich rij je vrijwel direct bijna 30 km langs de Obersee, met zicht op de bergen aan de overkant. Hier ligt nog geen sneeuw, maar van Anne-Marie (van Graubünden) horen we dat er in Arosa verse sneeuw is gevallen en dat er de komende nacht meer wordt verwacht. Voor het laatste stuk naar Arosa stappen we in Chur over op de zgn Rhätische Bahn, een traject van slechts 26 km dat op de werelderfgoedlijst staat, en waar je toch ruim een uur over doet. Maar dat is geen straf, want hier rijden we door een ultieme romantische witte wereld en het duurt niet lang of we krijgen spontaan het wintersportgevoel.

 

Wist je dat alle treinen in Zwitserland rijden op groene energie en dat er sinds 2011 ook de eerste skiliften al op zonne energie draaien?

Langzaam zetten de paarden zich in beweging om Arosa, een van de eerste traditionele wintersportplaatsen van Zwitserland te bekijken.

Ons hotel Streiff in Arosa is gemütlich. Mijn kamer kijkt uit over het witte kerkje met daar achter de machtige Alpen waarvan de toppen nog net worden aangelicht door de late zon. Als we ons voor het hotel weer verzamelen komen er twee arresleden, elk met twee paarden voorrijden. Intussen komen er af en toe kleine sleetjes langs gescheurd over de weg. De berijders zijn geoefend want het gaat steeds goed. Wat een sfeertje.

We worden verdeeld over de arresleden en onze benen worden zorgzaam toegedekt met paardendekens. Het gaat schemeren en het wordt al wat frisser. Langzaam zetten de paarden zich in beweging, om een van de eerste traditionele wintersportplaatsen van Zwitserland te bekijken. Het is bewonderenswaardig zoals de paarden door de smalle straten van Arosa gaan, de krappe bochten nemen en met gemak ons uiteindelijk weer bergop trekken richting hotel. Als we aankomen is het inmiddels donker en vallen de eerste vlokken sneeuw. We vragen ons af hoe het zal gaan als we vanavond op het dakterras van het hotel onze kaasfondue zullen eten…

 

Het vriest 8 graden, over de tafel hangt een lichte mist veroorzaakt door de kaasfondue en onze adem, want de prima wijn maakt alle tongen los.

We schuiven aan een lange gedekte tafel die onder een groot zonnescherm staat. Het is -8, het sneeuwt zachtjes en er is gelukkig weinig tot geen wind. We zijn goed gekleed en nemen plaats op onze stoelen die bedekt zijn met schapenvachten. Paardendekens over de benen en er kan je niks gebeuren. Er komt mooie witte wijn, er komt vers brood en er komen grote pannen met kaasfondue. Over de tafel hangt een lichte mist veroorzaakt door onze adem want er wordt honderd uit gepraat. Halverwege worden er opeens kleine glaasjes Kirch geserveerd. Een welkom antivries-drankje. Als er een kwartier later nog eens wordt bijgeschonken vragen we wat de bedoeling is van deze hartverwarmende drankjes. Nou dat is om het vet van de kaas te emulgeren, zodat we in ieder geval niet rechtop hoeven te zitten vannacht. De kaas is zo lekker dat we niet kunnen stoppen en doorgaan tot de laatste draden uit de pan worden getrokken. En geslapen wordt er ook die eerste nacht.

 

Als je eenmaal boven bent en rondom je heen de verschillende bergkammen ziet, dan weet je wat de ligging van Arosa zo uniek maakt

Ik heb zeker in 7 jaar niet geskied, maar dat is geen probleem. Er zijn voor die ochtend 3 skileraren stand by om onze groep in verschillende niveaus op te delen. We krijgen onze schoenen en skies aangemeten en het is voor het eerst dat ik een helm op krijg. Dat is verplicht in Graubunden, en dat is maar goed ook, want bij het voor skiën ga ik meteen onderuit en kijk recht in de lachende gezichten van mijn reisgenoten tegen een strakblauwe hemel. Dit gaat een mooie dag worden en hopelijk zonder kleerscheuren.

Als we in de rij staan voor een grote gondel die ons omhoog moet brengen moet ik onwillekeurig even denken aan een militaire oefening. De helmen, het wapengekletter van de skies en stokken en het gestamp als we de gondel instappen. Maar eerlijk is eerlijk, als je eenmaal boven bent en rondom je heen de verschillende bergkammen ziet, weet je wat de ligging van Arosa zo uniek maakt. Dan maakt het militaire gevoel plaats voor de ah en oh erlebnis. Waar is onze camera, en plots staat iedereen plaatsjes te schieten op een dag met verse sneeuw en een strakblauwe hemel waarin de zon zo mooi laag blijft. Speciaal voor de fotografen onder ons.

 

Als we tijdens de lunch plotseling buiten een paraglider boven de bergen zien, vliegt iedereen naar het raam om hem vast te leggen.

Zo’n anderhalf uur later zijn we hier weer, nu om te lunchen in het unieke restaurant met rondom uitzicht op de verschillende bergketens. Onze tafels zijn gereserveerd en het eerste wat ik doe is een grote bier bestellen. Ten eerste hebben we veel te veel vocht verloren dus dat dient aangevuld te worden en ten tweede is mijn ervaring dat je ’s middags na wat alcohol wat meer ontspannen op de skies staat. Dat laatste valt tegen, want mijn ongetrainde spieren voelen al wat pijnlijk aan. Wat de maaltijd betreft laat ik me adviseren door Petra Fausch van Graubunden. Zij is geboren en getogen in de regio en zij moet mij dus vertellen wat het meest bijzondere streekgerecht is. Dat is dus Capun. Eerst denk ik dat het iets van een haantje is, maar het is een deeggerecht van rolletjes ingerold in snijbietenblad, geserveerd in een romige kaassaus met spekjes. De meesten van ons kiezen voor een bekend gerecht zoals de spaghetti Bolognese. Dat betekent wel dat ze allemaal van mijn Capun willen proeven. Erg lekker. Als we plotseling buiten een paraglider zien boven de bergen, vliegt iedereen naar het raam om hem vast te leggen. De rest van het restaurant eet gewoon door met een gezicht van ‘Oh, daar heb je weer zo’n pagaglider’. Dat is dus gewoon hier.

 

Een paar uur in de Bergoase van 5-sterren Grand Hotel Tschuggen is niet zomaar een wellness ervaring. Hier passen alleen maar superlatieven.

Ik besluit om na de lunch eerder af te dalen naar het dorp en me klaar te maken voor een bezoek aan de bijzondere wellness oase van 5-sterren Hotel Tschuggen. Wellness is voor mij sowieso een nieuwe ervaring, maar als ik het 5000 m2 metende gebouw in kom val ik van de ene verbazing in de andere. Waar het gebouw aan de buitenkant spectaculair is qua vormgeving is het interieur heel strak en ruimtelijk. Eerst naar de receptie en dan naar de kleedruimte. Overal staan kasten vol met donkerrode handdoeken. Er hangt een serene rust en her en der staan kannen sap en water. Van een van onze Belgische medereizigers hoor ik dat er in de grote sauna een waterdamp ritueel gaat beginnen. Wij er samen heen. Een goed gebouwde medewerker van de Bergoase legt ons uit over de verschillende geuren die hij gaat gebruiken en dat degene die het te heet krijgt gewoon naar buiten kan gaan. Drie keer zal hij dezelfde handelingen verrichten: zwaaien als een helicopter met zijn handdoek, waardoor de vochtige hitte op je slaat. Vervolgens wordt iedereen apart toe gewapperd met een precisie dat hij je net niet raakt. Als de hitte ondraaglijk dreigt te worden komt hij net op tijd met een emmertje ijs, dat hij over je heen stort. Dit wordt nog 2x herhaalt en na 12 minuten mogen we naar buiten. Ik vond het wel wat. Nadat we nog wat gezwommen en gerust hebben, mogen we ons klaarmaken voor het diner in het Tschuggen Grand Hotel, waar general manager Leo Maissen onze gastheer zal zijn.

 

Als we een uur later terugkomen bij Grand Hotel Tschuggen zien we de mijtervormige glazen punten nu in kleur uit de berg oprijzen.

We worden in de hall van het hotel ontvangen door general manager Leo Maissen en zijn marketing manager. In kleinere groepen worden we rondgeleid door het hotel. Alle kamers en suites zijn verschillend van kleur, materiaalkeuze en inrichting. De eigenaar van het hotel is vermogend en liefhebber van architectuur en moderne kunst. Daar hangt het gebouw dan ook vol mee. Geen reproducties, maar uitsluitend originelen en litho's. Tijdens het 5-gangen-diner dat ons wordt aangeboden zit ik naast general manager Leo Maissen. Hij vertelt me dat hij al ruim 7 jaar op deze post zit en dat hij de complete verbouwing van hotel en bergoase heeft begeleid. Over de strijd die hij af en toe heeft gevoerd met de architect en de aannemer. Het hotel heeft 3 restaurants, waarvan één met een ster. Wij zitten in het 'gewone' restaurant en er is nog een brasserie voor overdag. Hoeveel koks staan er in de keuken, Leo? Dertig en alles is home made, behalve het brood, dat komt van de beste bakker van het dorp.

De gasten hebben vanuit het hotel een eigen gondel omhoog naar de piste. Ik vraag Leo hoe zijn werkweek er uitziet. Hij is er elke dag, van 's morgens 8.00 tot 's avonds 22.00 uur en woont in het dorp op een steenworp afstand. Of hij ook een 'family' heeft? Daar is natuurlijk geen tijd voor. Zijn gasten zijn zijn familie. Dit hotel is zijn leven en ik denk dat als je deze superieure service en kwaliteit elke dag weer moet leveren, het misschien wel niet anders kan. Nieuwe inspiratie doet hij op tijdens zijn reizen, als het hotel in het voor- en najaar zo'n 5 à 6 weken dicht is.

Wat maakt een hotel nu tot een 5 sterren hotel? Natuurlijk de hele ambiance, de inrichting, materialen, de luxe. Maar van vitaal belang is de bemanning, die een aangeboren talent heeft om dienstbaar te zijn zonder hinderlijk aanwezig te zijn. En dat gevoel is toch wel heel prettig voor een  doordeweekse maandagavond.

Als echte Nederlander wil je toch even weten wat e.e.a. kost. Eigenlijk is het not done om in deze omgeving over geld te praten maar als je het dan toch wilt weten: De kamers zijn rond de € 800,- per nacht, suites rond de € 2000,- en 2 uur in de Bergoase is € 65,- p.p. Dat laatste moet je echt een keer meemaken. 

Vandaag vertrekken we naar Lenzerheide....lopend. Het is alweer strak blauw en iedereen is letterlijk goed gemutst.

Onze bagage wordt ons achterna gebracht. Soms lopen we hele stukken, soms nemen we een skilift. Uiteindelijk komen we bij de nieuwe gondel die Arosa met Lenzerheide verbindt. Het lijkt maar een kort stukje dat overbrugt moet worden en je begrijpt eigenlijk niet dat deze gondel al niet veel eerder gebouwd is. Binnen een paar minuten zijn we dus in het gebied van Lenzerheide, waar we onze lunch hebben bij de Mottahütte. We eten op het terras in de volle zon onze Italiaanse gerechten. Eerst een plateau met kaas en ham, daarna neem ik de polenta met een opgerolde worst. Een echte wintersporthap. Later zal duidelijk worden dat we deze reserves nog hebben, want ons diner is niet eerder dan 's avonds 21.00 uur, na een sneeuwschoenwandeling in het donker van bijna 3 uur. Na de lunch dalen we af naar Lenzerheide in het dal, en lopend langs het meer komen we bij ons hotel Valbella Inn Resort. Het hotel is zojuist compleet gerenoveerd en we hebben het gevoel dat wij de eerste gasten zijn. Op weg naar onze kamers eten we een appel. Die staan in een grote mand bij de receptie in plaats van bloemen. Goed idee.

We hebben nog even de tijd om de sauna in te gaan voordat we schoenen en skies passen voor de volgende dag. Want dan staat Cross Country op het programma. Maar nu eerst verzamelen voor de avond-sneeuw-wandeling.....

Stel je voor wat je voelt als je bijna 3 uur op sneeuwschoenen door de bergen hebt gelopen en je ziet dan deze hut in beeld komen....

Onze bus zet ons af aan de voet van de berg aan de rand van Lenzerheide. In het licht van een lantaarnpaal staan we onze sneeuwschoenen onder te binden. Mijn voeten zijn in een keer 10 keer zo groot en het voelt wat onwennig. Onze instructeur geeft ons wat aanwijzingen en begint direct richtig berg te lopen. Wij in ganzenpas er achteraan, eerst over een paar licht glooiende weides, maar dan in een keer een bospad op. Eerst denk je nog dat wordt een makkie, maar dan gaan we stijgen en het pad is nogal hobbelig. Onze voeten worden telkens verrast in het donker. Af en toe verliest iemand zijn sneeuwschoen en roepen we in koor 'stooooopppp'. Dan vliegt de instructeur weer naar achteren om te helpen met vastmaken. Soms stopt hij om ons een sterrenbeeld aan te wijzen. Het wordt steeds donkerder en er komen steeds meer sterren bij. Straks komt ook de maan erbij, verzekert hij ons. Dan opeens maak hij een scherpe bocht naar links en we lopen achter elkaar in een cirkel. Hij stopt en haalt scheppen uit zijn rugzak: we gaan een iglo bouwen.

Het programma lijkt ontwikkeld als overlevingsmethode of als mental training voor collega's om te kijken wie het voortouw neemt en wie de kantjes eraf loopt. Ikzelf ben blij dat we even niet lopen. Samen met nog een paar anderen worden we als een levende wal neergezet, waar tegen de scheppers hun sneeuw moeten gooien. Dat betekent wel dat mijn sneeuwschoenen verdwijnen onder een zware vracht sneeuw. Na lang wrikken kom ik gelukkig los en haalt onze instructeur themosflessen te voorschijn met Glühwein. In het pikkedonker, aangelicht door een paar spaarzame  rode lampjes drinken we de gloeiend hete wijn. Het is duidelijk dat de iglo nooit klaar zal komen deze nacht. Ons wordt nog wel uitgelegd hoe de techniek van het iglo bouwen precies werkt. Opdat we weten wat ons te doen staat, als we ooit verdwalen in de besneeuwde bergen en onderdak voor de nacht zoeken.

We vertrekken voor nog een laatste uur lopen naar de Alp Fops hütte, waar we ons avondmaal krijgen. Langzaam komt de maan te voorschijn achter de bomen vandaan en zien we meer. Onze jongste deelnemer, een goed getrainde skister die schrijft voor Snowplaza, loopt vlak achter me en roept af en toe: 'Ein bisschen gasgeben, Hugo'. Een teken dat bij mijn ongetrainde benen de verzuring is ingetreden. Voor elke bocht die we omgaan hoop ik het licht van onze hut te mogen zien opdoemen...en dat moment komt. Om 20.30 uur komen we moe maar gelukkig aan en ploffen we neer op de banken. Laat het bier maar komen en de rest natuurlijk.

In de Alp Fops hütte worden we ontvangen door de jonge gastheer. Hij is de 4e generatie van de familie Grisons, die deze hut 's winters runt en in de zomer hier de koeien verzorgt. Hij doet alles alleen. Hij doet de boodschappen, serveert de drankjes en gerechten, maar doet ook de keuken. De hut ligt aan de piste en is alleen te voet of met skies bereikbaar. Tussen de middag zit het altijd vol en serveert hij zijn specialiteiten. Zoals het kaas en vlees plateau en zijn Spätzli met kaas en verse munt. De producten zijn van eigen boerderij in Valbella, vlak achter ons hotel. De verse kaas op ons plateau is van diezelfde ochtend en ook de twee taarten die we krijgen als dessert wordt gemaakt door de dames van de familie. Zijn ogen verraden weinig stress. Het is oer-gezellig in de hut en het is jammer dat we nog naar beneden moeten lopen. Maar de terugweg duurt maar 20 minuten en we hoeven daarvoor niet onze sneeuwschoenen meer aan. Beneden staat onze bus al op ons te wachten. Als we in het hotel komen hebben we nog geen zin om naar bed te gaan. Het is de laatste avond en we nemen nog een afzakkertje. Morgen moeten we uitchecken en ons klaarmaken voor de cross country. Ik moet er nog even niet aan denken. Deze avondwandeling in de sneeuw was zwaar maar onvergetelijk.

Wie ooit zelf een keer cross country heeft gedaan, krijgt een ongelooflijk respect voor de sporters die deze sport beoefenen.

Voor de cross country activiteit moeten we naar de Biathlon Arena in Lenzerheide. Onder een strak blauwe hemel en stralende zon komen we aan. We worden in twee groepen verdeeld. De eerste groep gaat in de weer met de skies en groep twee gaat als eerste schieten. Dat laatste lijkt niet zo moeilijk. Je gaat gewoon liggen je mikt, houdt stil en schiet. De afstand tussen geweer en roos is 50 meter en de roos is afgesteld op 9 cm. Om te beginnen krijgen we een houten steun waarop de loop kan rusten. Met gemak schieten we alle vijf de kogels raak. We worden meteen een beetje overmoedig. Maar dan moeten we zonder houten steun, en tegelijkertijd verkleinen ze de roos naar 4 cm. Nu is het geen kinderspel meer. Ik heb 10 kogels nodig om 3 keer raak te schieten. Als je dat in de wedstrijd gebeurt, krijg je meteen een strafronde te lopen. En dan moet je je voorstellen dat je moet schieten terwijl je net een paar uur op de latten hebt gelopen. En dan vanuit stand bijvoorbeeld.

We gaan wisselen en we krijgen instructie over de speciale cross country techniek. Je denkt dat het net zoiets is als langlauf, maar dan heb je het mis. De latten lijken op langlaufskies, maar ze hebben een andere versteviging in het midden. De schaatsbeweging is heel lastig, omdat je je knieën extreem naar binnen moet kantelen om op de scherpe binnenkant van de ski je te kunnen afzetten. Er zijn er maar een paar die het in korte tijd onder de knie krijgen. We stoppen genieten van het uitzicht over de zonovergoten Biathlon Arena. We krijgen een beker koffie en vragen een van de instructeurs om een groepsfoto te maken.

 

 We moeten opschieten, want we moeten onze bus naar Chur halen om vandaar onze terugreis te gaan maken. We nemen in Chur afscheid van Petra Fausch en op het vliegveld van Zürich van onze Belgische collega's. Het was mooi. Het weer kon niet beter. De hotels Steiff en Valbella Inn Resort waren meer dan in orde. De diverse maaltijden telkens een verrassing. Ik weet inmiddels dat men in Graubünden ook uitstekende rode wijnen produceert. Dat zowel Arosa en Lenzerheide beide een prachtig meer hebben. Dat we er rustig van uit kunnen gaan dat de twee dorpen gezamenlijk nog populairder zullen worden door die ene gondel waar men 40 jaar voor heeft gestreden.

 

Extra reisinformatie over Zwitserland en Graubünden

Meer info over Graubünden Toerisme: nl.graubuenden.ch

Meer info over Hotel Streiff in Arosa: streiff.ch

Meer info over Valbella Inn Resort: valbellainn.ch/de

Meer over Tschuggen Bergoase: en.tschuggen.ch/spa

Meer over Biathlon Arena lenzerheide: biathlon-arena-lenzerheide.ch/

Meer over panaorama restaurant 'Weisshorngipfel': weisshorngipfel.ch/restaurant

Meer info over Zwitserland Toerisme: MySwitzerland.com

info@MySwitzerland.com

Gratis infonummer: 00800 100 200 30



Meer info over Swiss International Air Lines: www.swiss.com

Swiss International Air Lines vliegt 4x dagelijks van Amsterdam naar Zürich

Swiss International Airlines vliegt 6x per dag van Brussel naar Zürich

U betaalt geen toeslag voor het vervoer van skiuitrusting.



Meer info over Swiss Travel System: www.swisstravelsystem.com

Met de Swiss Pass kun je met één enkel vervoersbewijs onbeperkt reizen met de trein, bus en boot. Wie met kinderen reist, krijgt bij elke Swiss Pass de gezinskaart gratis. Hiermee reizen kinderen jonger dan 16 jaar, begeleid door minstens één ouder, gratis in heel Zwitserland.

Zwitserlands mooiste regio Graubünden ook in de zomer bijzonder en puur.

Door: Peter Daniëlse

Deze reis ga ik kennis maken met twee belangrijke kenmerken van de regio Graubünden: enerzijds het pure van de imposante natuur, die me zal uitdagen tot eerlijke outdoor-activiteiten, waarbij het openbaar vervoer me comfortabel van A naar B brengt. Anderzijds zal ik de weldadige luxe en service van de 5-sterren Wellness Hotels en -Resorts gaan ervaren. Een mix die men hier kernachtig samenvat met de term 'Bijzonder Puur'. Na een uurtje vliegen vanaf Schiphol pak ik dus de trein die mij en mijn Nederlandse perscollega’s naar Chur, de hoofdstad van Graubünden, brengen. Hier staat onze gastheer Jeroen van Wilgen, van Graubünden Toerisme ons op te wachten. Samen met een ...

Lees verder
Arosa en Lenzerheide door lift met elkaar verbonden

Door: Grietje Evenwel

Op uitnodiging van de Graubünden Toerisme ging Grietje Evenwel naar een van de mooiste regio's ...

Lees verder
Een wintertrip van uitersten in Graubünden

Door: Hugo van Bercum

De redactie van Ecktiv kreeg een last minute persreis aangeboden van Graubünden Tourism. ...

Lees verder
Arosa / Lenzerheide: van vijfsterren wellness tot nostalgische berghut

Door: Hugo van Bercum

Arosa en Lenzerheide, twee van de mooiste wintersportplaasten in de regio Graubünden liggen ...

Lees verder
Grote en zeer dunbevolkte streek in Oost-Zwitserland

Door: Ecktiv Redactie

Graubünden is een grote en zeer dunbevolkte streek in Oost-Zwitserland. Het wordt ook wel ...

Lees verder
Fietsen in Graubuenden

Door: Ecktiv Redactie

Voor een actieve vakantie is Graubünden een paradijs. De streek heeft een onvergelijkbaar ...

Lees verder
Allegra en grüezi: zuidelijke klanken in een fantastisch alpenlandschap

Door: Ecktiv Redactie

In Graubünden word je vaak gegroet met "allegra" of "grüezi", wat ...

Lees verder

- Advertentie -