Arosa en Lenzerheide door lift met elkaar verbonden

Op uitnodiging van de Graubünden Toerisme ging Grietje Evenwel naar een van de mooiste regio's van Zwitserland. Aanleiding is de opening van een nieuwe lift deze winter, die de 2 welbekende dorpen Arosa en Lenzerheide met elkaar gaat verbinden. Ze is nieuwsgierig wat dit voor de bewoners en de toeristen gaat betekenen. Tijdens een 3,5 uur durende klim door het berglandschap en pratend met haar gids Petra ( 'You'll get some dirty shoes in here. Welcome to the mountains!' ) krijgt ze een beeld van verleden en toekomst.

Door: Grietje Evenwel

Ik ontmoet Petra Fausch (34) die opgroeide in Arosa en gedurende haar jeugd de lange wandeltocht maakte naar haar oma in Lenzerheide. Voordat de kabelbaan deze winter klaar is en de dorpen echt verbonden zullen zijn, nodig ik haar uit om nog eenmaal de route met mij te lopen die ze als kind kon dromen. De weg naar oma.

Vanaf deze winter wordt alles anders. Dan heeft Zwitserland 'ein neues Traumpaar' en worden Arosa en Lenzerheide verbonden door een kabelbaan.

Arosa en Lenzerheide. Twee naburige dorpjes in Zwitserland, sinds mensenheugenis gescheiden door de bergen. Om met de auto van het ene naar het andere dorp te gaan, een afstand van zo'n 10 kilometer hemelsbreed, moet je meer dan het viervoudige aan kilometers afleggen. Zo overleef je eerst de 360 beroemde en beruchte haarspeldbochten van Arosa naar Chur en daarna leg je naar Lenzerheide nog bijna 20 kilometer af aan bergsnelweg. Of je laat natuurlijk de auto en het openbaar vervoer voor wat het is en neemt de benenwagen. Een pittige, zeven uur durende wandeling van dorp tot dorp.

Maar vanaf deze winter wordt alles anders. Dan heeft Zwitserland 'ein neues Traumpaar' en worden Arosa en Lenzerheide verbonden door een kabelbaan. In een zucht en een halve gedachte sta je in het andere dorp. Een verandering die het plaatselijke toerisme, en daarmee de lokale bevolking, niet onberoerd zal laten. Om beter te begrijpen wat de komst van de nieuwe kabelbaan betekent, maak ik een wandeling terug in de tijd.

We beginnen onze tocht op de Eichhornliweg. Een smal, kronkelend bospad dat, hoe kan het ook anders, rijk is aan eekhoorns.

We hebben een mooie dag uitgekozen voor onze klim. Petra ziet er vrolijk en sportief uit en ik vind dat ikzelf, met mijn geïmproviseerde sportkleding en geitenwollen trui, ook prima wegkom.

We beginnen onze tocht op de Eichhornliweg. Een smal, kronkelend bospad dat, hoe kan het ook anders, rijk is aan eekhoorns. Met een eerste stap op het pad springen er meteen al twee voorbij. Behendig manoeuvreren ze tussen de takken door en met gemak schieten ze de bomen in. Even verderop staan twee oudere dames de vogels te voeren. Het is duidelijk dat de dieren hier gewend zijn aan mensen, want zonder aarzelen landen de vogels op de knoestige vingers en pikken enthousiast wat zaadjes uit de hand.

Terwijl we omhoog meanderen tussen de naaldbomen en watervalletjes, verschijnen er her en der open plekken. Met warm weer kan je hier heerlijk picknicken, weet Petra te vertellen. En inderdaad, er is hout voor een kampvuurtje en er zijn stevige bankjes voor wie niet op de grond wil zitten. In de zomer zijn er ook genoeg locals en toeristen om een praatje mee te maken.

Terwijl we zo rustig wandelen, omschrijft Petra jaar jeugd. Eentje van spelen in de bossen, mountainbiken en hiken. Van een meisjesgezicht dat genoegen neemt met moddervegen als make-up. Ze kent dit gebied dan ook als haar eigen broekzak. Vanaf haar zesde loopt ze de tocht naar oma al, samen met haar zusje en ouders. 'Op zondag ging je naar buiten, lopen of fietsen. Daar dachten we niet over na, dat deed je gewoon. Toen ik later met mijn moeder in Chur ging wonen, gingen de meisjes 'koffie doen' op zondag in plaats van ijshockeyen. Dat vond ik zo raar!'

Ondertussen hebben we het bos rond het eekhoorntjespad achter ons gelaten en zijn we aangekomen bij Maran, een hotel met uitzicht op een golfbaan.

Hier kan je de lekkerste verse melk drinken, wat volgens Petra zeer aan te raden is mits je niet nog de hele berg op wilt klimmen zoals wij vandaag. De golfbaan waar we op uitkijken een van de hoogste golfbanen van Europa. 'Geen idee of je daar beter van gaat golfen hoor' lacht Petra. Als je met je golfkarretje naar je balletje tuft, kan je hier in ieder geval genieten van een prachtig uitzicht.

Aan de andere kant van de weg ligt een tennisbaan die 's winters wordt gebruikt als schaatsbaan. Beneden in het dorp is ook een ijsbaan waar meer toeristen op afkomen. Deze plek, wat hoger op de berg, is als het ware de secret spot van de locals en in de winter zeer de moeite waard om eens te bezoeken.

 

Ook het uitzicht over het dal wordt steeds imposanter. Even staan we stil om te genieten van het tafereel dat zich beneden ons afspeelt.

Als we onze bidons hebben bijgevuld bij de bron naast het hotel, vervolgen we onze weg omhoog. Langzaam wordt het pad stijler. De bewoonde wereld van charmante bergchaletjes laten we achter ons en we gaan op in de wilde herfstkleuren om ons heen. Mijn camera maakt overuren. Ook het uitzicht over het dal wordt steeds imposanter. Even staan we stil om te genieten van het tafereel dat zich beneden ons afspeelt. We zien piepkleine mensjes in Innerarosa, het oudste gedeelte van het dorp. Ze zitten voor hun huizen en genieten van de zon.

Door de enorme toeloop heeft de priester besloten om niemand van buiten het dorp Arosa te ontvangen voor een trouwpartij.

Petra wijst op het pittoreske bergkerkje, ietwat afgezonderd van de huizen. Het stamt nog uit de tijd van Napoleon en is daarmee het oudste gebouw van het dorp. Een prachtige trouwlocatie, zo lijkt me, maar dat is helaas geen originele gedachte. Door de enorme toeloop van trouwlustige paartjes in het verleden, heeft de priester besloten niemand van buiten het dorp te ontvangen voor een trouwpartij. Wie met alle geweld in het kerkje wil trouwen zal dus een Arosenaar aan de haak moeten slaan.

Achter het kerkje is het oudste woonhuis van het dorp nog te zien, inmiddels omgebouwd tot Heimatmuseum. Hier zijn de kamers ingericht zoals vroeger en kan je je door een oude en zeer vriendelijke dame rond laten leiden. Vol liefde vertelt ze over de werktuigen die vroeger werden gebruikt en toont ze haar collectie opgezette wilde dieren. Er ligt zelfs een bijbel waar in het verleden alle geboortes, sterfgevallen en ongelukken in bijgehouden werden. Dit huis kan het zich nog herinneren dat Arosa ooit een kuuroord was.

'........In gedachten dwaal ik af. Terug naar die tijd die ook Thomas Mann omschreef in 'Der Zauberberg'. Een roman die gedeeltelijk is gebaseerd op belevenissen in Arosa. De hoofdpersoon van het verhaal gaat voor drie weken naar een kuuroord om een vriend op te zoeken, maar ontvlucht er zijn leven in de laaglanden uiteindelijk voor 7 jaar omdat het er zo goed toeven is. Een gevoel dat je als bezoeker van het dorp ook kan overvallen. Veel Arosenaren van vandaag de dag zijn hier niet geboren. Ze kwamen langs, als bezoeker, en gingen nooit meer weg. De uitspraak: 'Ich habe mich verliebt in Arosa', zal je hier vaker dan eenmaal horen.......'

Petra schudt mij wakker uit mijn gepeins. Er is immers ook een keerzijde van de medaille. 'Arosa is een one way street', vertelt ze. Een eindstation tussen de bergen. Sinds jaar en dag is er één weg in en uit, en dat is het dan. Dat maakt Arosa enerzijds een romantisch dorp waarin iedereen elkaar kent, anderzijds kan het ook benauwend zijn. Niet iedereen kan daar even goed mee omgaan. In Lenzerheide is dat anders. Dat dorp ligt aan de doorgaande weg en heeft een makkelijke doorstroom van mensen uit Chur. Je ontsnapt er sneller aan het dorpsleven dan hier.

We vervolgen onze klim omhoog en komen aan bij een berghut. Ik voel mijn beenspieren al aardig verzuren en bedenk me plots dat de tocht voor een kind van 7 toch behoorlijk pittig moet zijn geweest. Petra beaamt dat. 'Mijn zusje en ik hadden soms ook helemaal geen zin om de berg op te gaan' vertelt ze. 'Gelukkig was hier vroeger een fantastische speeltuin. Een van de kleine pleziertjes waarmee mijn moeder ons omhoog kon lokken. Zoals je een ezel een wortel voorhoudt!'

Maar de grootste beloning lag nog iets verder, in Lenzerheide. Daar zou oma klaarzitten met Pizzoccheri, een locale specialiteit van Graubuenden. Het is een gerecht op basis van boekweitnoedels, aardappels en prei. Eerlijk en vooral lekker boeren eten dat in locale restaurants nog steeds te bestellen is. 'Maar niet op de manier waarop mijn oma het bereidde!'

 

De herfstkleuren die langzaam overgingen in groene weiden, worden nu vervangen door een rotsachtige omgeving.

We maken ons op voor het laatste gedeelte van de tocht. Volgens Petra 'the hot and sweaty part'. En inderdaad, de zon staat hoog aan de hemel en zonder bomen om voor schaduw te zorgen, gooit het lichaam graag wat vocht naar buiten. Tot mijn verbazing verandert het landschap wederom. De herfstkleuren die langzaam overgingen in groene weiden, worden nu vervangen door een rotsachtige omgeving. Ook de werkzaamheden rond de kabelbaan drukken hun stempel op het landschap. Het pad verandert in een grijze kronkelweg en laat daarmee de mensenhand die dit gebied beroert goed zien. Het steekt af tegen de grillige natuur eromheen. Ergens heeft het ook wel wat. Unheimisch, alsof de natuur uit haar comfort zone wordt getrokken. Alsof een schilder sierlijk zijn kwast in grote bochten over het doek heeft gehaald.



We besluiten de brede weg niet te volgen maar een hogergelegen stenen pad te nemen, wat ervoor zorgt dat we het laatste half uur van de wandeling weinig praten. We hebben allebei onze volle aandacht en energie nodig voor de klim omhoog. Soms schuiven de keien onder onze schoenen weg en dan moeten we flink klimmen als grote stenen ons als enorme traptreden omhoog voeren en steeds moeten we oppassen dat we niet vallen. We zweten zo dat het me verbaasd dat we er nog niet uitzien alsof we vers uit een regenbui gelopen zijn.

Maar dan, eindelijk, na bijna 3,5 uur klimmen is daar ons eigen verrukkelijke worteltje: het uitzicht vanaf de top van de Hörnli. Het is prachtig.

Een 360 graden rondkijk over de wijde omgeving. We zien het Urdental voor ons en achter ons, inmiddels klein als mieren in het bos, de huizen van Arosa. Vroeger zou Petra nu doorgelopen zijn. Dan had ze de ondiepe vallei voor ons getrotseerd en achter de tweede bergtop een afdaling gemaakt naar haar oma in Lenzerheide. Vanwege de kabels die deze week getrokken worden is het gebied echter niet te betreden voor bevoegdelozen zoals wij. Wij zullen het moeten doen met het uitzicht vanaf het terras van een restaurant.



Met een welverdiend bord warm eten voor onze neus, staren we over de vallei. De tweede bergtop onttrekt Lenzerheide aan het zicht en laat het dorp daarmee voor mij een mysterie blijven. Het schijnt er vlakker te zijn, opener. In Lenzerheide komen de mensen samen aan het meer, in Arosa in de berghutten. Lenzerheide kent met haar doorstroom meer dagtoeristen, Arosa houdt mensen het liefst een week in haar greep.

'Mijn vader noemde me vroeger een steenbokje' zegt Petra opeens, terwijl we nog steeds naar de vallei staren 'omdat ik zo behendig naar beneden sprong'. Het is stil. Even zien we voor ons geestesoog allebei een kleine Petra die soepel van steen op steen springt. Of misschien ziet Petra wel een Petra junior, want als ik haar even later vraag of ze de tocht nog zal lopen wanneer ze zelf kinderen heeft, twijfelt ze geen moment. 'Natuurlijk!'

En met die uitspraak verlaten we de berg. Nu wordt Petra van haar oma's dorp gescheiden door de bouw van de kabelbaan, straks zal die kabelbaan ervoor zorgen dat je in no time aan de andere kant kunt staan. In één dag zal je als wandelaar makkelijk beide dorpen kunnen verkennen, voor de skiër wordt door de verbinding van twee skigebieden een walhalla aan mogelijkheden geopend en ook de mountainbiker in de zomer zal ervan profiteren.

Even wachten nog, op die winter. Want dan zullen Arosa en Lenzerheide voor altijd als 'neues Traumpaar' in de echt verbonden zijn.

Met dank aan Graubünden Toerisme die mijn verblijf daar mogelijk maakte.

Meer info:

• Graubünden Toerisme: nl.graubuenden.ch

• SWISS International Airlines: ‘Swiss International Air Lines vliegt 4x dagelijks van Amsterdam naar Zürich v.v.. Informatie en reservering: www.swiss.com

• Zwitserland Toerisme: www.myswitzerland.com

• Swiss Travel Systems: www.swisstravelsystem.com

Zwitserlands mooiste regio Graubünden ook in de zomer bijzonder en puur.

Door: Peter Daniëlse

Deze reis ga ik kennis maken met twee belangrijke kenmerken van de regio Graubünden: enerzijds het pure van de imposante natuur, die me zal uitdagen tot eerlijke outdoor-activiteiten, waarbij het openbaar vervoer me comfortabel van A naar B brengt. Anderzijds zal ik de weldadige luxe en service van de 5-sterren Wellness Hotels en -Resorts gaan ervaren. Een mix die men hier kernachtig samenvat met de term 'Bijzonder Puur'. Na een uurtje vliegen vanaf Schiphol pak ik dus de trein die mij en mijn Nederlandse perscollega’s naar Chur, de hoofdstad van Graubünden, brengen. Hier staat onze gastheer Jeroen van Wilgen, van Graubünden Toerisme ons op te wachten. Samen met een ...

Lees verder
Arosa en Lenzerheide door lift met elkaar verbonden

Door: Grietje Evenwel

Op uitnodiging van de Graubünden Toerisme ging Grietje Evenwel naar een van de mooiste regio's ...

Lees verder
Een wintertrip van uitersten in Graubünden

Door: Hugo van Bercum

De redactie van Ecktiv kreeg een last minute persreis aangeboden van Graubünden Tourism. ...

Lees verder
Arosa / Lenzerheide: van vijfsterren wellness tot nostalgische berghut

Door: Hugo van Bercum

Arosa en Lenzerheide, twee van de mooiste wintersportplaasten in de regio Graubünden liggen ...

Lees verder
Grote en zeer dunbevolkte streek in Oost-Zwitserland

Door: Ecktiv Redactie

Graubünden is een grote en zeer dunbevolkte streek in Oost-Zwitserland. Het wordt ook wel ...

Lees verder
Fietsen in Graubuenden

Door: Ecktiv Redactie

Voor een actieve vakantie is Graubünden een paradijs. De streek heeft een onvergelijkbaar ...

Lees verder
Allegra en grüezi: zuidelijke klanken in een fantastisch alpenlandschap

Door: Ecktiv Redactie

In Graubünden word je vaak gegroet met "allegra" of "grüezi", wat ...

Lees verder

- Advertentie -