Ouessant, voorbij het einde van Bretagne

Miez Peek laat zich eind mei 2011 samen met Moutainbike overzetten naar Ouessant, het meest westelijke eilandje van Frankrijk voor de kust van Bretagne. Zijn verslag wordt een lofzang over dit lieflijke en tegelijk ruige oord aan de Atlantische kust van Frankrijk.

Door: Miez Peek

Het is eind mei, kids en studenten nog op school dus campers op de parkeerplaats en een flinke groep jonge ouderen met me mee op de boot. Het stoere veerbootpersoneel helpt om mijn mountain-bike vier meter lager te tillen. Eb is flink eb in Bretagne en dat betekent dat de wereld er elke 6 uur heel anders uitziet. Voor nu betekent dat een boot die ver onder de kade ligt en een loopplank die zo schuin ligt dat rolators zonder handremmen niet zijn toegestaan. Het personeel tilt zich een breuk aan alles dat door de smalle deur de boot op moet.

Ik ben in Bretagne, helemaal in het westen, zeg maar net niet voorbij Engeland. Ik wil nog verder naar links op de Michelin-kaart en daarvoor heb ik een boot nodig. 
Een boot die me langs de gevaarlijk riffen en rotsformaties naar het eiland Ouessant brengt.
 Daar begint het Kanaal en eindigt de Atlantische oceaan of andersom.
 De Fransen hebben nooit begrepen waarom dit eiland moest bestaan laat staan waarom er mensen moesten gaan wonen.
 Het is nog verder dan 'Finistere', het laatste stukje Bretagne en letterlijk het einde van de wereld.
Wat kan er in hemelsnaam nog voorbij het einde van de wereld zijn?
Ik ga het maar eens bekijken.

Goed, dat Ouessant bestond was tot aan de 2e wereldoorlog amper bekend.
 Een onheilspellend eiland waar het altijd stormde en waar schepen bij ontij op de klippen liepen.
 Piraten woonden er, monsters die de schepen lokten, er bestonden rijmpjes waarin Ouessant en 'sang' (bloed) vaak samen gingen.
 Maar een oproep van Generaal de Gaulle om mee te vechten tegen de Duitsers veranderde veel.
 Alle mannen van Ouessant en buureilanden boden zich vrijwillig aan en togen naar het nabij gelegen Engeland om van daaruit hun bijdrage te leveren.
 De 'sang' van Ouessant kreeg voor altijd een andere betekenis.
 Een derde van de mannen keerde niet terug.
 De Gaulle kwam hun families na de oorlog persoonlijk bedanken voor de offeringen.
 Sindsdien werken de dappere mannen van Ouessant voornamelijk bij de marine of de reddingsdiensten in overheidsdienst.
 Op de drukste vaarweg ter wereld zijn zij de specialisten van het gevaar met hun eiland als poort en verkeerstoren van het Kanaal.

Er zijn vele uithoeken op de wereld. Lang niet allemaal ver weg, vaak dichterbij dan je denkt. Ouessant is zo'n uithoek en intrigeert me vanaf het moment dat ik kennis met haar maakte als stip op de kaart. Met die gedachte richt ik mijn neus in de wind op zoek naar een silhouet aan de horizon. De veerboot is vertrokken vanuit het knusse dorpje Le Conquet en zal eerst nog een ander eiland aandoen voor het doel te bereiken. We passeren tal van bakens en kleine vuurtorens die op geisoleerde rotsen in de onrustige zee voor zekerheid moeten zorgen. Donkere vlekken in de verte blijken van dichtbij riffen te zijn die het oppervlak net halen. Je moet hier weten waar je vaart, zelfs bij het mooie weer dat we nu hebben. Als het hier stormt of mistig is begrijp ik de verbazing van de Fransen over de keuze om hier te leven wel. 'De grote rivier' noemen ze dit stuk vol krachtige en onregelmatige stromingen tussen het vasteland en de eilandengroep waarvan Ouessant de verste is. Maar ruig is mooi. En die mooiheid wordt erkend in het zeereservaat 'Iles de la mer d'Iroise' met o.a. een vaste populatie zeehonden en dolfijnen. De warme golfstroom zorgt voor een ongekende variatie aan vissoorten in deze woele wateren. Mens of dier, storm, mist of zonneschijn, de archipel rond Ouessant is niet het einde van de wereld maar een bron voor leven.

Heel even leggen we aan bij het Ile de Molene. Het kleine zusje van Ouessant waar enkele passagiers gewisseld worden. Dan gaat het langs net zoveel klippen en vuurtorens verder richting einddoel. De grote semafoor van de marine op een van de kapen wordt duidelijk zichtbaar. Met een ruime bocht varen we een intieme baai vol kleine visserbootjes in. Mijn fiets hoeft nog maar 3 meter omhoog te worden getild en dan ben ik er klaar voor. Klaar om Ouessant te gaan ontdekken. Havens liggen laag. De vorm van de dag wordt meteen getest bij de klim uit de baai. Twee bussen halen me in. Wie voor het gemak kiest kan ook naar Ouessant. Een handje vol avonturiers huurt een fiets bij de havenkom. Een ander vol handje maakt vandaag een wandeling over het eiland. Dat kan prima in een dagtocht daar het verste punt slechts 7,5km ver is. Daar is ook mijn doel. Het is de plek waar de oceaan het land ontmoet en die ontmoetingen zijn zelden vriendelijk. On y va tous!

Gatver. Wat is dit landschap lief. Een soepel glooiend groen met leuke huisjes achter stenen muurtjes. Felgekleurde bloemen tonen de lente in een veel te grote variatie. Het botst met mijn wens naar harde door zilt gevoede, in een hartvochtig groeigevecht verwikkelde flora. De landschapsdans op mijn stoere mountain-bike is een gemoedlijke Wals maar ik wil ruige Rock 'n' Roll. Stuiteren, hobbelen, pijn en afzien door een ongenaakbaar landschap waar je eigenlijk niet moet zijn. Ouessant, zo mooi en lief, wat doe je nou? Maar het kan nog erger. Mama-schaap en kleuterschaap lopen hier vrij rond. De afdalingen hier vol aan gaan is gevaarlijk al kun je jezelf geen zachtere landing wensen dan de almachtig schattige wolbollen op dit eiland. Het Ouessant-schaap is beroemd, misschien wel het mooiste schaap ter wereld, klein en fijn met een perfecte vacht. Help, waarom al dat moois?

Mijn hoop is gevestigd op de verte. Daar staat een zebrapad rechtop. De zwart-witte vuurtoren in het uiterste noordwesten heet Phare du Creac'h en lijkt me te seinen. Ze lokt me naar de gevaarlijke kliffen onder haar. Ik voel dat ik daar moet zijn en versnel ondanks de volgende korte klim. Maar eerst is daar de kerktoren.

'Lampaul' heet het kneuterige hoofddorp van het eiland. Om haar kerk gebeurd alles. Winkels, postkantoor, restaurantjes en de fietsverhuur, het busstationnetje en de bankjes om uit te rusten ook al kun je van dit eiland haast niet moe worden. En mocht je er genoeg van hebben dan ligt het kerkhof, met dezelfde kleurige bloemenpracht, onder de toren. Ik ga de kerk binnen en drink wat water terwijl het glas in lood prachtige regenboogpatronen op de donkere kerkvloer tekent.

Met een broodje van de bakker in de mond spring ik op de fiets. Lampaul is even onveilig als ik met een noodvaart het dorp uit scheur. Het is nog een tweetal kilometers maar de voet van de Phare du Creac'h heb ik snel bereikt. Zo snel dat ik nog geen tijd heb gehad om me goed te orienteren in deze uithoek. Maar als ik het woeste geluid herken weet ik mijn richting. Achter de vuurtoren doemen rose-grijze rotsen op waartegen de oceaangolven hun donderende symphonien spelen. Yes, roep ik zo hard dat ze het met wind tegen in het verderop liggende Engeland zullen horen. Ouessant, game on! De vuurtoren heeft een marinefunctie en is niet te bezoeken. Het onder haar gelegen vuurtorenmuseum wel maar die is voor later.  Ik vind een rots voor mijn fiets en ga lopend verder. Al snel klauter ik over smalle paden zo dicht mogelijk naar de zee. Ze ligt zo'n 20 meter onder me en houdt zich hier relatief rustig. De riffen op honderden meters uit de kust breken het voornaamste geweld. Een klein plateau biedt me een klauterpauze en zo kan de blik in alle rust rond.

De westkust van Ouessant is als de randen van een verse wond. Opengereten door het Atlantische geweld met het bloedrood glimmend in de zon. Want zo kleuren de artistieke rostformaties in de verte tussen hun granietzwarte en zachtgrijze broeders. Daarboven het groen waar ik doorheen ben gefietst. Ouessant heeft dit stuk lang voor me verborgen gehouden. Ze dekt haar wonden af.

De volgende twee uur vermaak ik me tussen de natuurlijke beeldentuin. Er zijn plekken waar de riffen de golven niet tegen houden en het watergeweld van dichtbij is te voelen. Het waait amper, de zon hoeft zelden langs een wolk. Hoe zou het hier in hemelsnaam zijn bij storm, mist en springtij? Een wonder bijna, dat dit eiland nog bestaat. Met die gedachte tuur ik in de verte. Naar een ander wonder dat bij helder weer nog net is waar te nemen. De koning aller vuurtorens toont zijn silhouet aan de horizon. 'Ar men' is misschien wel de eenzaamste en gevaarlijkste in zijn soort. Ooit vast bewoond maar nu enkel tijdelijk in periodes van onderhoud. Samen met zijn broer 'Le Jument', die dichter bij Ouessant te zien is, is Ar Men de Franse 'trots' in de branding. Samen hebben ze al vele schepen voor een desastreuse entree van het kanaal behoed. De foto van Le Jument waarbij een enorme golf om de vuurtoren slaat terwijl de vuurtorenwachter in de deuropening staat is wereldberoemd.

Ik zie en lees het allemaal in het boeiende vuurtorenmuseum. Dan gaat het terug naar Lampeul. Voor een korte strandwandeling over het witte strand vlak naast het dorp. Daarna een biertje met uitzicht op de rustige baai waar dorpelingingen bij eb de zeevruchten van de rotsen plukken. Zigzaggend rijd ik terug naar de haven. Ouessant is weer lief, mooi en bovenal pleasant.

Ik kom hier terug......bij windkracht 10! 

  

Meer over Bretagne: www.tourismebretagne.com

Profiel Miez Peek

 

Naar het einde van de wereld - Korte rondreis door Zuid Finistère, Bretagne

Door: Ben Töller

Op bijna 1100 km van Utrecht ligt het plaatsje Audierne; dat is een vergelijkbare afstand als naar het Gardameer in Italië en zelfs verder dan Chamonix aan de voet van de Mont Blanc. Audierne is dus niet een bestemming voor één weekje schoolvakantie in mei. Toch zitten wij 11 uur na ons vertrek uit Nederland aan een lekker glas bier en kijken uit over de zee. Niet zo ruig als gehoopt maar toch zeer de moeite waard.   Bretagne heeft een kustlijn van 2900 kilometer en telt ruim 4 miljoen inwoners. Bretagne laat zich grofweg indelen in de kuststreek en het binnenland. De kuststreek is erg afwisselend en bestaat uit kliffen, duinen, moerasland en slikgebieden. De ...

Lees verder
Ouessant, voorbij het einde van Bretagne

Door: Miez Peek

Miez Peek laat zich eind mei 2011 samen met Moutainbike overzetten naar Ouessant, het meest ...

Lees verder
Eigenzinnige streek aan het einde van de wereld

Door: Ecktiv Redactie

Bretagne vormt de neus van Frankrijk. Voor de Romeinen hield in het puntje de wereld op. Dit ...

Lees verder
Betoverend romantische rotskusten, zandstranden, fruits de mer en crêpes

Door: Ecktiv Redactie

De zee is Bretagnes topattractie. Dramatische rotskusten, gouden zandstranden, wilde branding. ...

Lees verder
Land van dolmens en menhirs: geheimzinnige oeroude grote stenen

Door: Ecktiv Redactie

Het Bretonse weer is wat aan de wisselvallige kant. Misschien iets warmer, maar grotendeels ...

Lees verder

- Advertentie -