De Dode Zee overleden?

Via een rondreis door Palestijnse bezette gebieden bracht Grietje Evenwel ook een bezoek aan de Dode Zee. Hoe vaak is ze niet teleurgesteld over bijzondere plekken die ze bezocht, bezienswaardigheden die slachtoffer werden van hun eigen succes. Toch hoopt ze telkens weer dat het beeld dat je opbouwt tijdens het voorbereiden van je reis ook werkelijkheid wordt. Moraal van haar verhaal is dat er overal altijd wel een plek te vinden is waar je je even kunt losrukken van de toeristische trekpleister. Om te genieten van een bijzondere ervaring.

Door: Grietje Evenwel

Ken je dat? Dat je je ergens op verheugd wat dan toch enorm tegen blijkt te vallen. Zo stond voor mij bijvoorbeeld De Mona Lisa met stip op nummer een. Prachtig op de foto en doet het goed bij kunstgeschiedenis, maar in het echt blijkt het gewoon een veel te klein rotschilderij. Als je even niet oplet, heb je 'm al gemist. Dan Venetië. Bellende gondeliers verpesten de romantiek en na 10 uur 's avonds is er geen hond meer op straat. Met recht een toeristische spookstad. Of de binnenwateren van Zuid India. Wat een uniek boottochtje zou moeten worden, eindigt in een massa activiteit. Hutje mutje opgepropt vaar je langs de houten hutjes die er alleen nog voor toeristen staan.

'Maar gelukkig! De Dode Zee hoort daar zeker niet bij. Want deze plek, waarvan je tot over de hele wereld modder en zout kunt kopen, is natuurlijk het ware beautywalhalla! Een kruising tussen een überspa en een superhammam. Een soort van megatherme waar je als herboren vandaan komt. True paradise, made by mother nature herself'.

Dit Dode Zee strand is verreweg het lelijkste strand dat ik ooit heb gezien. Een half voetbalveld met viezig bruin zand volgepakt met toeristen.

Na ruim 2 uur hobbelen vanuit Bethlehem staat ons busje eindelijk stil. We zijn op de parkeerplaats van de Dode Zee. Plek van bestemming. Paradise is close! Als ik de bus uitstap haal ik diep adem. De lucht is niet zo fris als ik me had voorgesteld. Het ruikt een beetje naar uitlaat. Maar dat geeft niet. Ik blijf optimistisch. Het gaat tenslotte om de zee! Met mijn bikini in mijn tas en een handdoek in de aanslag loop ik achter de groep aan. Ik zal niet terugkeren voor ik volledig bemodderd en gereinigd ben! We naderen een klein gebouw, klimmen over een laatste heuveltje.... En dan ligt mijn droom toch echt aan diggelen. Want het strand van de Dode Zee blijkt verreweg het lelijkste strand dat ik ooit heb gezien. Een half voetbalveld met viezig bruin zand volgepakt met toeristen, lelijke afscheidingen en halfvergane klapstoeltjes. Rechts staan te lang niet onderhouden huisjes met afgebladderde verf en links zijn een soort van rieten overkappingen die zich hun eigen gloriedagen niet kunnen herinneren en doelloos over het strand zwerven. Mijn zin om te gaan zwemmen is direct verdwenen. En ik geloof ook niet dat ik hier herboren vandaan ga komen. Ik wil hier weg.

Dan verschijnt opeens de dode zee zoals moeder natuur haar bedoeld moet hebben. Een strakbruin strand dat glooit tot aan de horizon.

Ik besluit wat te gaan lopen richting de afscheiding van het strand. Een rieten hek. Als ik dichterbij kom zie ik een kleine opening. En dan. Op slechts een paar minuutjes lopen van het meest troosteloze strand op aarde, verschijnt opeens de dode zee zoals moeder natuur haar bedoeld moet hebben. Geen dobberende toeristen, geen murfgetrapt zand en geen discogeluiden van het slecht verkopende barretje. Maar een strakbruin strand dat glooit tot aan de horizon, hier en daar onderbroken door kleine scheuren waar dik gras uit groeit. Links daarvan de zee. Diep, donker en spiegelglad loopt ze feilloos over in een zachte mist, die ook de bergen van Jordanië onthult. En rechts daarvan een eindeloze vlakte, bijgestaan door een lichtgrijze lucht en aan de horizon de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien.

Als het donker is, loop ik terug naar de groep. Bij het gat in het hek draai ik me nog 1 keer om en neem afscheid van de zee, bergen, mist en zon.

Voor een paar seconden staat de wereld stil. Ik kijk. En ik haal adem. Dan pak ik van achter het hek een stoel en sleep hem mee naar mijn eigengevonden paradijs. Ik ga zitten. Heel even verlies ik mezelf in de wijdsheid van het landschap. Ik daal mee met de ondergaande zon. Alles is rustig. Als het donker is, loop ik terug naar de groep. Bij het gat in het hek draai ik me nog 1 keer om en neem afscheid van deze plek. Van de zee, de bergen, de mist en de zon. En van mijn stoel. Want die laat ik staan. Die is voor de volgende verdwaalde reiziger. Voor als je, net als ik, alternatief herboren terug wilt komen van de Dode Zee.

Reacties via profiel Grietje Evenwel

De Dode Zee overleden?

Door: Grietje Evenwel

Ken je dat? Dat je je ergens op verheugd wat dan toch enorm tegen blijkt te vallen. Zo stond voor mij bijvoorbeeld De Mona Lisa met stip op nummer een. Prachtig op de foto en doet het goed bij kunstgeschiedenis, maar in het echt blijkt het gewoon een veel te klein rotschilderij. Als je even niet oplet, heb je 'm al gemist. Dan Venetië. Bellende gondeliers verpesten de romantiek en na 10 uur 's avonds is er geen hond meer op straat. Met recht een toeristische spookstad. Of de binnenwateren van Zuid India. Wat een uniek boottochtje zou moeten worden, eindigt in een massa activiteit. Hutje mutje opgepropt vaar je langs de houten hutjes die er alleen nog voor toeristen staan. 'Maar ...

Lees verder

- Advertentie -