Imposante rondreis door Marokko ( deel 1 )

Marokko stond niet echt bovenaan hun lijstje, maar ze waren nieuwsgierig geworden na de vele positieve verhalen van anderen over dit land. Ze besluiten dan ook in het voorjaar van 2010 om Marokko te gaan ervaren. Ze kiezen voor een rondreis door het Noord-Afrikaanse land, waarbij ze niet alleen de vier ‘koningssteden’ Fez, Rabat, Meknes en Marrakech aandoen, maar ook de Hoge Atlas, de woestijn en de Atlantische kust. Een verslag in twee delen.

Door: Lione en René Kolsteren

Met enige vertraging landen we tegen de avond op het vliegveld van Casablanca. Ons hotel ligt in de Corniche, een nieuw gedeelte van Casablanca, aan het strand. Het is gezellig druk op straat nog. Het diner stelt niet zo veel voor, pech, blijkbaar het verkeerde restaurant gekozen. Misschien moeten we er even inkomen, want de rest van onze reis hebben we niet te klagen over de Marokkaanse keuken.

De Hassan II moskee ligt aan de Atlantische Oceaan. De ligging dicht bij zee is niet toevallig, de Koran zegt: de troon van god was op het water.

De volgende ochtend bezoeken we in Casablanca een trekpleister van formaat: de Hassan II moskee, fraai gelegen aan de Atlantische Oceaan. De keuze zo dicht bij zee is niet toevallig, de Koran zegt: de troon van god was op het water. Het is een indrukwekkend en enorm gebouw. De hoge minaret versterkt de grootsheid van de moskee.

Binnen bevindt zich een fraaie gebedshal van 20.000 m2, die een capaciteit heeft voor 25.000 mensen. In de kelders bevinden zich hammams. Het mag als een persoonlijke prestigeobject van de voormalige koning Hassan II gezien worden, maar Marokko is er wel een indrukwekkende moskee rijker door.

We rijden verder langs de kust, naar het noorden, door een vlak landschap via Mohammedia naar Rabat. Rabat komt aangenaam over: een moderne stad met brede lanen, en met een oud gedeelte. We bezoeken het koninklijk paleis en omgeving en daarna in de oude stad een ambachtswijk en het mausoleum van Mohammed V, de vader van Hassan II en grootvader van de huidige koning.

 

De dodenstad Chellah in het zuidoosten van Rabat moet je echt gaan zien. De honderden ooievaars zijn het symbool van nieuw leven.

Het staat in de reisgidsen, maar wij zouden er aan voorbij gegaan zijn omdat Rabat al zoveel bezienswaardigs te bieden heeft. Dankzij onze gids kwamen wij er toch terecht en daar hebben wij geen spijt van. De necropolis (dodenstad) Chellah in het zuidoosten van Rabat, aan het einde van de Avenue Yacoub el Mansour, moet je echt gaan zien.
Door de Bab Zaer, een imposante Almohadische poort met twee torens, kom je de dodenstad binnen. Via een dalend pad kom je bij een terras waar je een prachtig uitzicht hebt op het dal van de rivier Bou Regreg, op de dodenstad en de ruines van de Romeinse stad Sala Colonia. Dit alles omringd door uitbundig groen. Een landschappelijke prachtige natuuroase, die in feite midden in de metropool Rabat ligt. Hier zijn een aantal Merinische heersers begraven (13e en 14e eeuw). Behalve de restanten van deze graven zie je de ruines van een moskee en wat bijgebouwen en van mausolea. In de 17e eeuw raakte de dodenstad in onbruik en na de grote, alles verwoestende, aardbeving van 1755 raakten de ruines overwoekerd. Dit is de sfeer zoals je hem nu aantreft, doodser dan doods, maar een schitterende omgeving om rond te wandelen.

Het meest fantastisch hier is de aanwezigheid van tientallen, zo niet honderden ooievaars. Ooievaars, symbool van nieuw leven, in een dodenstad. Meer contrast kan er niet zijn. Zoals we meer hebben gezien in Marokko (b.v. in de Romeinse ruinestad Volubilis) zijn de hoge zuilen en vervallen muren van de ruines bij uitstek de geliefde plekken voor ooievaars om hun nesten te bouwen. Maar niet alleen op de zuilen. Op de minaret die er nog staat en op muren, maar ook in de bomen zitten ze in grote aantallen. Een overweldigend gezicht, die tientallen ooievaars met hun jongen. Overal geklepper en het is leuk om ze, zittend op hun nest, of aan- en afvliegend, te fotograferen. Een lust en uitdaging voor de camera.

De heilige palingen in de bron in deze dodenstad zouden vrouwen die ongewenst kinderloos blijven geluk brengen. Deze vrouwen offeren de palingen eieren (vruchtbaarheidssymbool), die door handige jongetjes op het plein voor de dodenstad worden verkocht. Hier rondwandelen vinden wij een sensatie. Het is er erg rustig en zeker tegen het vallen van de avond heerst er een sfeer in deze dodenstad, die door sommigen in Marokko wordt omschreven als het meest romantische plekje van Marokko, maar die wij meer onwerelds en mysterieus vonden aandoen. Echt heel speciaal.

 

Van Rabat naar Meknes

Vanaf de plaats waar het mausoleum staat heb je een prachtig uitzicht op de zusterstad van Rabat, Salé. Daarna wandelen we door de oude medina,met zijn prachtige authentieke blauw-witte huizen. We drinken thee op een terras. Vrouwen proberen je hier letterlijk een hennatatoeage aan te smeren. Als je het niet wilt, moet je dit snel en duidelijk kenbaar maken, anders zit het er al op voordat je het beseft. En dan kun je niet anders dan betalen. Tot slot wandelen we langs de Andalusische muur en door de Andalusische tuinen.

Verder gaat het, naar Meknes, door een golvend landschap. De lucht wordt donker, een mooie dreigende sfeer zo, maar er volgt geen regen. Ons hotel in Meknes is een beetje verlopen, maar verder prima.

 

Meknes is de vroegere hoofdstad en nu de vijfde stad van Marokko en bestaat uit een nieuwe en de oude oorspronkelijke stad.

Meknes is de vroegere hoofdstad. Nu is het de vijfde stad van Marokko met 500.000 inwoners. Ook deze stad bestaat weer uit een nieuwe (in de 20e eeuw gebouwde) stad en een oude oorspronkelijke stad. We lopen langs de Bassin de l’Aguedal, een waterreservoir dat in de 17e eeuw werd aangelegd en dat de oude stad van water moest voorzien. Je kunt er nu omheen wandelen. We bereiken een immens plein: het Place el-Hedime, waar een gezellige drukte heerst. We zien de mooie Bab Mansour poort en wandelen door de souks. Vanaf een hoog punt hebben we een fraai uitzicht over deze uitgestrekte stad.

Niet ver van Meknes ligt de kleine stad Moulay Idriss. In deze plaats kreeg de Islam lang geleden als eerste voet onder de grond, en de stad kan dus gezien worden als de bakermat van de Islam in Marokko. Het is dan ook een belangrijke religieuze stad. Het werd destijds door Arabieren veroverd en geïslamiseerd. De stad is gebouwd als twee versterkte forten op twee heuvels. Deze ligging moest vroeger bescherming bieden tegen nomadische zwerfvolkeren uit de woestijn (Berbers). De twee heuvels zien er vanaf een uitzichtpunt, even buiten de stad, uit als twee kamelenbulten. De stad is werkelijk schitterend gelegen. In de stad klimmen we, wandelend door de nauwe straatjes, omhoog naar hoogste punt.

 

Volubilis, een paar kilometer van Moulay-Idriss verwijderd, is een oude Romeinse ruinestad. Het is een relatief uitgestrekte archeologische site.

Er is nauwelijks beschutting tegen de zon, dus is het heet als we hier rondwandelen. We zien niet alles, daarvoor zou je toch bijna een dag nodig hebben. Mooi zijn de ooievaarsnesten op de oude zuilen. We hebben lunch nabij Volubilis, met een fraai uitzicht op Moulay-Idriss.
Fès is ons volgende reisdoel, een uurtje rijden. Het is een oude en belangrijke stad: de geestelijke hoofdstad van het land en dus zeer religieus. Als we in Fes aankomen is het druk; het is hectisch en er is een gezellige sfeer. Op een dakterras eten we de specialiteit van Fès: pastilla, bladerdeeg gevuld met duif of kip en poedersuiker en kaneel. Heel smakelijk! We zijn laat terug in de ville nouvelle, de nieuwe stad, waar ons hotel staat.

 

Het historische ommuurde deel van Fès is enorm uitgestrekt. We wanen ons in een authentiek decor van eeuwen terug, alsof we in een film zitten.

Vandaag wandelen we de hele dag door het oude Fès, met een vooraf geregelde gids. Hoewel je natuurlijk op eigen houtje door Fès kunt dwalen is een goede gids eigenlijk wel aan te raden. Je komt op de juiste plekken en je hebt weinig kans om te verdwalen (hoewel dat op zich natuurlijk niet erg is). Fès el Bali, het historische hart, het oude ommuurde deel, is enorm uitgestrekt. We wanen ons in een authentiek decor van eeuwen terug, alsof we in een film zitten. Drukte. We vinden het veel minder toeristisch dan Marrakech, waar we later zullen komen. We beginnen onze wandeling bij de poort Bab Boujeloud. Dan volgt het paleis, de Joodse wijk en gaan we naar een uitzichtpunt hoog boven de stad, waar je een fantastisch overzicht over deze metropool hebt.

Daarna kuieren we uitgebreid door de souks, de nijverheidswijken waar ieder product zijn eigen straat of buurt heeft. We zien een medersa (Koranschool) en de bekende tanneries. Tanneries zijn leerlooierijen, die van oudsher in het centrum van de souks liggen. Het werk hier is uiterst zwaar. De stank waarover we gelezen hadden valt ons eerlijk gezegd reuze mee. Vanaf een terras van een leerwinkel bekijken we de activiteiten hier: de bakken met kleurstof en de zwoegende zwetende mannen. Daarna de souks weer in. Er gebeurt hier van alles en we beseffen dat het zo hier al eeuwen gaat, er lijkt nagenoeg niets veranderd. Drukte, bedrijvigheid, kleine zelfstandigen, sjacheraars, bedelaars, iedereen probeert hier op zijn of haar manier iedere dag weer er het beste van te maken. Iedereen lijkt zijn doel te hebben, al is het een paar dirham verdienen om vandaag weer te kunnen (over) leven.

Foto’s maken ligt gevoelig in Marokko. De meeste mensen willen het niet en op zich is dat begrijpelijk. Helaas wordt dat niet altijd gerespecteerd. Meestal word je gewaarschuwd geen foto te maken, maar desondanks zagen wij een (domme?) toerist toch afdrukken. Gevolg: een enorme ruzie. Verhitte discussie, een Marokkaanse man eist de chip of het toestel, en is zeer boos. Onze tip: ga hier zorgvuldig mee om. Van te voren vragen is aan te raden: verrassend vaak is het dan geen probleem. Soms wordt er een klein bedrag gevraagd of je koopt simpelweg iets van iemand. Breek het ijs en maak dan pas een foto.

Ik passeer een oude vrouw. Ze kijkt me aan en lacht me vriendelijk toe. Ze begint te heupwiegen, lachen, zwaaiend met haar armen, handen in de lucht. Bij de slager hangt een kamelenkop boven de toonbank. Voortdurend hoor je “attention, attention” en komen er mannen langs rennen met ezels aan de hand door de nauwe straatjes. Tegen de muren van een bioscoop hangen mannen, werkloos te zijn. Ze zitten op een terrasje, sigaretje na sigaretje, urenlang op één kop koffie. Je zintuigen krijgen hier geen seconde rust. De film gaat in hoog tempo door en wij genieten van onze figurantenrol.

’s Avonds krijgen we kookles bij een Marokkaanse vrouw thuis. Dit is van te voren geboekt, het kan op meerdere plaatsen geregeld worden. Op het menu staat kip met Marokkaanse kruiden. De bereiding neemt meer dan drie uur in beslag,maar we leren veel over de Marokkaanse keuken.

 

Azrou is een regionaal centrum te midden van steeneiken- en cederbossen. We maken hier een stop. Er heerst een relaxte sfeer

We rijden Fès uit. Overal staan jacaranda’s met hun paarse bloemen in bloei. Via Ifrane gaat het naar Azrou. Azrou betekent rots en in het centrum van deze plaats staat dan ook prominent een rots. Azrou is een regionaal centrum te midden van steeneiken- en cederbossen. We maken hier een stop. Er heerst een relaxte sfeer. Verder gaat het door de Hoge Atlas. We lunchen bij een meertje met de welluidende naam: Aguelmame de Sidi Ali. Het is er wat winderig maar aangenaam.
We gaan door. Langs cederwouden en bergmeertjes met de besneeuwde bergtoppen van de Atlas op de achtergrond. Een groep berberapen zit langs de kant van de weg. Ze zijn wild, maar toch benaderbaar, omdat ze weten dat wij lekkernijen bij ons hebben. Na een pas van 2000 meter hoog arriveren we in Midelt, een rustig bergplaatsje.

 

Midelt Erfoud Merzouga. De volgende dag gaat de rit langs bergweiden. Het landschap wordt steeds droger onderweg door de Hoge Atlas.

Via Er Rachidia bereiken we dan eindelijk Erfoud. Erfoud staat er op het bordje langs de kant van de weg. In de voorbereiding van onze rondreis heb ik deze plaats op de landkaart gezien als de laatste stad vóór de woestijn. De plaats waar de doorgaande weg ophoudt. We bevinden ons hier zo’n beetje aan het einde van de bewoonde wereld. Die indruk wordt versterkt door de nagenoeg verlaten straten. Het is aan het einde van de middag en hoewel Erfoud geen erg kleine plaats lijkt is er nog niet veel leven op straat. Erg Chebbi is ons reisdoel en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Erg Chebbi, twee jaar geleden hadden we er nog nooit van gehoord. Maar inmiddels weten we van veel mensen, dat je deze prachtige rode zandduinen toch echt gezien moet hebben, wil je als reiziger een beetje meetellen. We kijken er naar uit. We zijn er dichterbij dan ooit.

 

Ineens zien we de zandduinen opdoemen. Merzouga is niet meer dan een nederzetting met in het blauw geklede locals bij hun dromedarissen.

We stappen over in een jeep en we rijden Erfoud uit. We moeten er zo’n twintig kilometer vandaan zitten, en lange tijd zien we slechts een kaal landschap. Geen zand te zien nog, laat staan zandduinen. Maar van een langzame overgang in het landschap is hier geen sprake: de woestijn begint plotseling. Ineens zien we na een bocht de zandduinen opdoemen. Merzouga, een kleine nederzetting. Niet meer dan wat herbergen voor de overnachting, wat tenten, en in het blauw geklede locals bij hun dromedarissen. Ze hangen wat rond met hun blik op oneindig. Een andere blik kun je hier ook niet hebben. En er is zand, overal zand. Het waait wat op. Een stoffige lome sfeer. Het is stil. In de verte de immense duinen.

Om zeven uur ’s avonds huren we beide een dromedaris voor een tocht door de woestijn. Het is niet gemakkelijk om door het zand te lopen, en ons aanvankelijke plan om zelf naar boven te lopen laten we snel varen. Je vergist je hier enorm in de afstanden. Het scheelt al een stuk als we het eerste gedeelte kunnen doen op de rug van deze dieren, die er weliswaar geen zin in hebben maar beter door het zand kunnen lopen dan wij. In een kleine groep schommelen we de duinen op, omhoog gaat het. Het is aanvankelijk even balanceren om het juiste evenwicht te vinden, zeker als er geklommen wordt. Maar even later laten we ons meevoeren op de cadans van de logge dieren onder ons. Na een uur krijgen de dieren rust. We moeten, willen we de top bereiken, vanaf hier vrij steil omhoog klimmen en dat is zelfs voor dromedarissen wat te veel gevraagd. We zullen dus op onze eigen benen moeten vertrouwen. Het valt niet mee: één stap omhoog, twee terug, zo lijkt het wel. We bereiken de top: een smalle richel waar we in de avondzon gaan zitten en 360 graden om ons heen een overweldigend uitzicht hebben. We wachten op de zonsondergang, die de duinen in een mooie gloed moeten zetten. Af en toe wisselen we een woord, maar over het algemeen genieten we in stilte.

 

Dan komt er een zandstorm opzetten. We hurken op de grond, hoofd tussen de schouders en we krijgen een grote deken over ons heen.

Dan komt er een zandstorm opzetten. We moeten snel van de top van het duin af, naar beneden om te schuilen. We hurken op de grond, hoofd tussen de schouder en krijgen een grote deken over ons heen. Dan wordt alles donker en zwart. Zandkorrels overal, miljoenen. Geen meter zicht. Vette regendruppels, onweer. Dan na 10 minuten is het ineens stil en we kruipen onder onze deken vandaan. Het is voorbij. Zo vredig en zonnig als we een kwartier geleden op de heuveltop zaten, zo zwart is de lucht nu. De wind is wat geluwd. Het heeft geen zin meer om naar boven te gaan. De dromedarissen kuieren met hun vrachtje in colonne langzaam terug. Het avondeten staat al op ons te wachten in een grote tent.

 

Ga naar deel 2 >

 

Profiel Leeuw >

 

Bewaren

Bewaren

 

 


Bewaren

 

Culinair avontuur in Marrakech

Door: Mireille Velthuis

  Afgelopen februari ging ik naar Marokko, een vriendin opzoeken in Rabat. Overdag had ik tijd voor mijzelf, dus leek het me leuk om iets creatiefs te doen. In veel andere landen heb ik al vaker een kookcursus gedaan en dat lijkt me ook hier een goed idee. Het is een leuke manier om een land en de cultuur te leren kennen. Mijn keus valt op een kook-workshop met de naam “The House of Fusion”, die mij een ‘Feest’ belooft! En dat wordt het ook, vooral door het persoonlijke humorvolle contact en de vele gevarieerde gerechten. Op het Station van Marrakech word ik afgehaald door iemand van 'The House of Fusio', de organisatie van de kook-workshop De treinen ...

Lees verder
Oujda, verrassend Noordoost Marokko

Door: Mireille Velthuis

Noordoost Marokko is nog weinig ontdekt door de toeristen en goed bereikbaar met een nieuw ...

Lees verder
Ontdekkingstochten rondom Tafraoute

Door: Mireille Velthuis

De omgeving van Tafraoute ( Zuid-west Marokko ) is een bijzonder mooi gebied om te wandelen, ...

Lees verder
Imposante rondreis door Marokko ( deel 1 )

Door: Lione en René Kolsteren

Marokko stond niet echt bovenaan hun lijstje, maar ze waren nieuwsgierig geworden na de vele ...

Lees verder
Imposante rondreis door Marokko ( deel 2 )

Door: Lione en René Kolsteren

In deel 1 doen Lione en René verslag over de verschillende regio's met bezoeken aan de steden ...

Lees verder
Museum - Paleis Dar Jamaï

Door: Mireille Velthuis

Museum Dar Jamaï in Meknes is als paleis gebouwd in 1882 door de invloedrijke Jamaï familie. ...

Lees verder
Casablanca is de grootste stad van Marokko

Door: Ecktiv Redactie

De grootste stad van Marokko spreekt tot de verbeelding. Dat komt niet alleen door de ...

Lees verder
Tajine, couscous, kaliya en croissants

Door: Ecktiv Redactie

De Marokkaanse keuken heeft Arabische, Franse en berberinvloeden. Een klassiek gerecht dat in ...

Lees verder
Duizend-en-een-nacht op de soeks

Door: Ecktiv Redactie

Soeks zijn oosterse markten waar het een drukte van belang is. Dat moet je een keer gezien ...

Lees verder
De weg van de duizend kashba’s

Door: Ecktiv Redactie

Sla vanuit Ouarzazate – de stad aan het randje van de Sahara – eens de weg in naar ...

Lees verder
Laat je verrassen in Chechaouen

Door: Ecktiv Redactie

Het Rifgebergte ligt in het uiterste noorden van Marokko aan de Middellandse Zee. Het is een ...

Lees verder
Middeleeuwse sfeer in Marrakech

Door: Ecktiv Redactie

Valt de schemering over de sprookjesachtige stad Marrakech aan de voet van het Atlasgebergte, ...

Lees verder
Op expeditie door de woestijn vanuit Merzouga

Door: Ecktiv Redactie

Merzouga is een dorp aan de rand van de uitgestrekte Sahara. De hete wind, het stuivende zand, ...

Lees verder
Romeinse ruïnestad Volubilis

Door: Mireille Velthuis

Volubilis is een Romeinse nederzetting vlakbij Meknès. Voor dit deel van Romeins Afrika was het ...

Lees verder
De historisch sfeer van Tanger opsnuiven

Door: Mireille Velthuis

Tanger aan de mond van de middellandse zee en slechts 15 kilometer van de kust van Spanje heeft ...

Lees verder
Mystiek, hartverwarmende gastvrijheid en extreem gevarieerd landschap

Door: Ecktiv Redactie

Marokko ligt op minder dan vier uur vliegen van Nederland. Je belandt er in een totaal andere ...

Lees verder
Wandelen in de Atlas en sprookjesachtig Marrakech verkennen

Door: Ecktiv Redactie

Marokko bestaat uit een lange kust aan de Atlantische Oceaan, een smalle vruchtbare vlakte, dan ...

Lees verder
Relax op lange zandstranden of trek de uitgestrekte Sahara in

Door: Ecktiv Redactie

Luieren op lange zonnige zandstranden aan de Atlantische Oceaan? Overnachten in een eeuwenoude ...

Lees verder
Klimaat en beste reistijd

Door: Ecktiv Redactie

De Canarische zeestroom is de thermostaat van de kust van Marokko. ’s Zomers tempert de ...

Lees verder
Goedkope zonbestemmingen

Door: Björn Groenveld

In deze tijden van crisis is het voor de hand liggend om een vakantie naast de deur te boeken ...

Lees verder
Arabische cultuur in beeld

Door: Hugo van Bercum

Het maandthema voor mei 2015 was 'Arabische cultuur'. Op deze pagina de 10 beste bijdragen ...

Lees verder

- Advertentie -