Rondreizen en Voodoo feesten in Benin

Jeannette Pepers gaat samen met haar partner eind 2010 naar Benin. Onder andere om de beroemde Voodoo feesten mee te maken. Hun verhaal begint, als ze in hun Landcruiser met chauffeur/gids Kofi vanuit Noord Togo de grens overgaan met Benin. De formaliteiten verlopen soepel, hun avontuur kan beginnen in een land dat nog oer Afrikaans is.

Door: Jeannette Pepers

Het landschap is heel droog en stoffig maar in de regentijd kan het hier aardig te keer gaan horen we, zoals een brug die is weggeslagen door de wilde rivier. In dit land is het normaal dat je met elkaar meerijdt als er plaats is dus begint het meteen goed. Een mooie Afrikaanse dame komt vriendelijk vragen of wij soms naar Natitingou moeten en of ze mag meerijden. en hebben we meteen een eerste ontmoeting met de lokale bevolking. Op de achterbank heb ik een leuk handen voeten gesprek met haar en verwisselen sommige eigendommen van eigenaar. Onderweg stoppen we bij een kleine kleurrijke markt met o.a. Peul, hele kleurrijke dames, die best op de foto willen. Ook de kinderen zijn zeer geïnteresseerd in ons en vragen of ze op de foto mogen.

We ontmoeten een prachtige 'Peul' familie die de was doet in de rivier. Ze vinden het prima dat we foto's maken en ik geef de kinderen wat speelgoed.

Onderweg komen we in het landschap een paar kleine kasteeltjes tegen, de zogenoemde tata's. Als we in Natitingou bij hotel "Tata Somba" aankomen, duiken we meteen het zwembad in, dat is wel even lekker na deze stoffige dagen. Omdat het oudejaarsavond is gaan we luxe uit eten met onze chauffeur in een hotel/restaurant genaamd Bourgogne, je raadt het al, van een Franse eigenaresse (volgens mij beginnen veel alleenstaande oudere Franse dames een hotel in Benin ;-). Het menu is meteen het lekkerste en duurste van onze hele reis. De klok van 12 uur halen we niet deze avond en gelukkig, vuurwerk is er niet dus we slapen lekker die nacht.

De volgende ochtend verkennen we per auto de omgeving: we passeren een waterval waar ze bezig zijn met het bouwen van hutjes voor toeristen. We ontmoeten een prachtige Peul familie die de was doet in de rivier. Ze vinden het prima dat we een uitgebreide foto sessie doen en ik geef de kinderen wat speelgoed en de dames toiletzeep en lotion. Dit roept altijd weer leuke reacties op van gesnuffel en gelach.

's Middags bezoeken we het museum in een oud koloniaal gebouw, waar je een collectie oude muziekinstrumenten en een aantal miniaturen van 5 verschillende soorten tata's kunt bewonderen. Dan even lekker met een Colaatje langs de straat zitten mensen kijken en fotograferen, altijd een succes hier: met z'n vijven op 1 brommer en een jongen van zo'n jaar of 18 in een bijzondere uitdossing die muziek maakt en zingt. We horen dat hij besneden gaat worden en dat dit een soort ontgroening voor hem is. Morgen gaan we naar Penjari, het wildlife park in het noorden.

 

We gaan op weg naar het Pendjari Wildlife reservaat. De laatste 100 km mogen we de auto niet uit omdat hier leeuwen voor komen.

Vandaag hebben we een lange route te gaan naar het Pendjari Wildlife reservaat. Het eerste deel voert door droge landschappen met stoffige dorpjes met lemen hutjes. Onderweg stoppen we bij een waterval en bij een brug waar vrouwen de was doen. De proefmonsters bodylotion vinden weer gretig aftrek bij de dames die ons wel interessant vinden. De laatste 100 km naar het hotel aan de noordkant van het park is een onbewoonde wildernis waar je de auto niet uit mag omdat hier leeuwen voor komen.

We doen bij avondlicht nog een game drive: we zien verschillende soorten antilopen zoals de horse antilope, zo groot als een paard en nog nooit eerder gezien of van gehoord. Verder spotten we veel olifanten, mooie blauwe vogels, krokodillen, nijlpaarden en bavianen, maar helaas geen leeuwen. Andere mensen uit het campement Pendjari hadden ze wel gezien en ook buffels. De volgende ochtend weer vroeg een game drive. We zien nu ook een Zadelbek ooievaar en een aantal hippo's. Na het ontbijt in het uitstekende campement, rijden we de 100 km terug naar de bewoonde wereld.

In Taneka mogen we de chief / medicijnman ontmoeten, een vriendelijke oude man die mij wel als vrouw erbij wil hebben, hij heeft er al een paar...

Onderweg krijgt de auto wat probleempjes, waarschijnlijk door het eindeloze gehobbel. Er tikt iets bij het remsysteem. We rijden door want we gaan naar Taneka village, een bijzonder dorp bestaand uit ronde hutten die tegen de flank van een berg aan liggen. Hier mogen we de chief en medicijnman ontmoeten, een vriendelijke oude man die mij wel als vrouw erbij wil hebben, hij heeft er al een paar... We mogen uitgebreid fotograferen en onze chauffeur koopt nog een beproefd kruidenmiddeltje voor de maag bij deze oude baas. In de rest van het dorp willen mensen niet gefotografeerd worden. Ik hoor later dat de toeristenbussen dit dorp ook aandoen. Het is al bijna donker als we het zeer slechte stuk weg vanaf het dorp terugrijden. We overnachten in Dougou in het goede hotel "du Lac" (Franse eigenaresse) en met volgens de Bradt gids w.s. het beste restaurant van Benin.

Als onze auto voor reparatie is weggebracht, rest ons niet anders dan langs de weg zitten en wachten, misschien maken we hier wel de meeste foto's.

Die ochtend horen we dat de chauffeur de auto naar de garage heeft gebracht en dat het wel "even" kan duren voor dat de auto klaar is. We zitten een eind buiten de stad en er is hier niks te beleven. Zelfs bij het tegenover gelegen meer kun je niet komen. Toch maken we hier misschien wel de meeste foto's van deze reis want we zijn gewoon langs de weg gaan zitten en wat je dan aan je voorbij ziet trekken…this is west Africa! Na vele uren wachten en foto's maken langs de weg kunnen we om half 4 dan eindelijk vertrekken. We moeten nog 300 km rijden maar gelukkig over een goede weg. We gaan ook nog aan bij de heiligste Voodoo plek Danokil van het land in Savalou. Deze plek staat bekend om zijn weldaden. Je kunt hier een wens doen en olie gemengd met bloed over de offerplek gooien. Als je wens uitkomt moet je hier terugkeren en een offer (b.v. een geit) brengen. Onze chauffeur als echte Voodoo man doet dit natuurlijk. Het laatste stuk moeten we in het donker rijden, best wel eng met al die brommers zonder licht en ik ben opgelucht als we in het Sun City hotel van Abomey arriveren. Ook hier weer zijn we bijna de enige gasten.

Bijzondere paleizen: De volgende ochtend bezoeken we het voormalige paleis van de koning dat nu een museum is. Het is een wat kaal gebouw, niet zoals ik me een paleis voorstel. Je kunt er o.a. allerlei attributen van de koning zien en de kleding die hij droeg. Buiten zijn wat kunstnijverheid ateliers en bij de bronsgieterij kopen we een klein beeldje als souvenir. Daarna rijden we verder richting Ketou, hier bezoeken we een verlaten paleis met mooie bewerkte en beschilderde pilaren en de zgn. magische deur die zich volgens de reisbeschrijving zichzelf opent en sluit.... Ik heb het niet kunnen constateren.

 

De chauffeur doet navraag of er ergens markt is, die is er. Na wat aankopen ontdooien de mensen en kunnen we leuke foto's schieten.

Dan weer verder op weg vlak langs de grens met Nigeria. Veel illegale benzinehandel hier: brommers helemaal volgeladen met jerrycans benzine, rijdende bommen noemt onze chauffeur ze. Even verder doet de chauffeur navraag of hier nog een markt is, en die is er inderdaad, even een zijweggetje in. Dit is weer een hele bijzondere markt waar de mensen nooit toeristen zien en wij de bezienswaardigheid zijn. Na wat aankopen zoals gefrituurde cassave balletjes met pittige tomaten-pepersaus ontdooien de mensen en kunnen we leuke foto's schieten.

Tegen de avond komen we aan in het Songhai centrum in Porto Novo. Heerlijk slapen we in het Songhai centre, een soort campus bij een groot onderzoekscentrum op landbouwgebied. Er logeren ook vrijwilligers die hier geschoold worden en daarna uitgezonden worden naar dorpjes op het platteland. We praten met een de Amerikaanse jonge vrouw die hier voor 2 jaar de bush in gaat! De volgende ochtend verkennen we Porto Novo. Het etnografisch museum dat onderverdeeld is in geboorte, leven en dood, is boeiend maar snikheet. Daarna naar de markt. De mensen hier willen niet gefotografeerd worden en als ik een moskee wil fotograferen komt er iemand boos op me af. Het is hier duidelijk minder vriendelijk dat in de noordelijker streken.

In Ganvie, het dorp op palen waar alle verplaatsingen via het water verlopen, huren we een gemotoriseerde boot en genieten van de activiteiten.

We rijden verder naar Adjara, dat bekend staat vanwege de handmatige fabricage van trommels. We zien dat uit een boomstam een tamtam gemaakt wordt. Op de terugweg komen we nog langs een fetisj apotheek waar allerlei geheimzinnige kruidendrankjes worden verkocht voor de behandeling van hernia tot aan bescherming tegen slechte geesten in huis. De volgende dag gaan we naar het huis van de chauffeur en luieren we wat met een baobab sapje. Het is heel leuk om zijn vrouw en kind te ontmoeten.

Na de middag gaan we naar Ganvie, het dorp op palen waar alle verplaatsingen via het water verlopen. We huren een gemotoriseerde boot voor ruim een uur voor omgerekend 15 euro. Het is een schilderachtig geheel en het is prachtig alle activiteit op het water te zien. Ook hier zijn de mensen er niet dol op om gefotografeerd te worden en meestal wenden ze hun hoofd af. Bij de aanlegsteigers is het een drukte van belang en ook weer een kleurige markt. In een zijstraat bezoeken we nog een fetisj markt. We slapen deze nacht in het luxe hotel du Lac, met een heel goed restaurant, waar je lekker Libanees kunt eten.

In Allada is er het feest van de coupeurs en coiffeurs. Het is een dolle boel waarbij de dames elk een ander modelltje dragen van dezelfde stof.

We rijden vandaag naar Allada. Overal zien we ananasplantages langs de weg en kun je ze net geplukt kopen, wat we dus ook doen, heerlijk! Onderweg bezoeken we nog een leuke markt en dan gaan we naar het hotel, net buiten Allada dat op loopafstand is van het nabij gelegen dorpje waar het paleis van de koning is. We verkennen nog even het dorp waar op dat moment een feest is van de coupeurs en coiffeurs is. Het is een dolle boel waarbij alle dames, zo'n stuk of 20, dezelfde stof dragen maar allemaal een ander modelletje. Hetzelfde geldt voor de haarmodellen. Deze 2 beroepsgroepen zijn de meest uitgeoefende in Benin en iedereen ziet er tiptop uit. De drank vloeit rijkelijk en wij worden als voorbijgangers uitgenodigd mee te eten en te drinken. Er wordt ook flink Afrikaans gedanst, erg gezellig!

De dag van het voodoo festival van Allada. Allerlei groepen komen in hun mooiste kleding en muziek makend uit de naburige dorpen.

De dag van het voodoo festival van Allada. De dag komt langzaam op gang, tegen half 11 begint het te lopen op het grote veld voor het paleis van de koning. Allerlei groepen komen in hun mooiste kleding en muziek makend uit de naburige dorpen. Dit is 1 groot kijkspektakel. We zien jonge mensen met witte gezichten (wit is de kleur van de voodoo) die in trance heen en weer lopen en mensen die wild dansen in mooie uitdossingen, enorme poppen op stelten en ga zo maar door. Dan komt de koning met zijn enorme gevolg. Hij neemt met zijn vrouw plaats op de eretribune. Voor hem worden allerlei dansen en rituelen uitgevoerd en is een offerplek met drank en eten voor de geesten van de voorouders.De koning is een hele vrolijke man en er wordt veel gelachen. Manshoge puntige raffia gedaantes (geesten) tollen in het rond. Er worden er een paar eieren onder gestopt en even later komt er een gebakken ei weer uit. De koning mag eronder kijken en er zit geen mens onder. We vermaken ons uren met alle kleurrijke schouwspelen.

Dezelfde middag rijden we nog over de slaven route van Allada naar Ouidah. Deze onverharde weg van ruim 30 km werd vroeger gebruikt door de slaven op weg naar het transport aan zee. In Ouidah aangekomen bezoeken we het museum van de slavernij dat gehuisvest is in een mooi koloniaal pand. Daarna naar de Python tempel en het heilige bos, de geijkte dingen die de toeristen hier doen. We overnachten in een hotel aan zee (let wel je kunt hier nergens in zee zwemmen, veel te gevaarlijk) met zwembad. Het is op loopafstand van het grote terrein aan zee waar morgen het Voodoo festival wordt gevierd.

In Ouidah voelt de Voodoo wat harder. Mensen in trance maaien om zich heen, snijden zichzelf of de kop van een kip af, niks voor mij.

Vandaag gaat het gebeuren: we gaan naar het grote Voodoo festival van Ouidah, dat elk jaar op 10 januari plaats vind. Om 10.00 uur is er nog niet veel te doen. We lopen wat rond en maken een paar foto's. Dan komen er een paar mannetjes op ons af die zeggen dat wij niet mogen fotograferen! Hij heeft het over een pas die we moeten kopen voor 10.000 cfa per persoon (15 euro pp). Wij weten hier niks van en het staat ook nergens aangekondigd. We lopen door en dan weer een paar andere jongens die roepen dat we een stafkaart moeten kopen. Later horen we dat dit het tweede jaar is dat toeristen moeten betalen om te fotograferen en de handhaving hiervan gaat op z'n zachtst gezegd nogal rommelig. Het is ook nog best lastig om foto's te maken want mensen dringen om vooraan te staan en er zijn hier veel toeristen. Het festival is kleurrijk met veel dans en trance. Ook hier was de koning aanwezig maar hij bleef veel korter (wij hebben hem net gemist).

De Voodoo voelde hier wat harder. Mensen in trance die om zich heen maaien en mensen die zichzelf snijden of de kop van een kip af bijten, nee niks voor mij. Leuk is het bij de groep oudere vrouwen waar ik bij zit. Ze komen uit het zelfde dorp en er gaan koekjes en drank rond en er wordt gezongen en gedanst. Daarna gaan we zwemmen in ons zoutwater zwembad van het hotel Auberge de la Diaspora. Tegen de avond, na het Voodoo festival rijden we nog een eind langs de zee. We passeren vissersnederzettingen en af en toe een resort voor toeristen. We komen ook langs het huis en de voodoo tempel van Maurice Bokpe, van het boek "de bruid van Benin", die hier een behoorlijk landgoed heeft. Onze chauffeur zegt dat hij bekend staat als een charlatan en inmiddels gescheiden van zijn Duitse vrouw. Onderweg kopen we een kokosnoot rechtstreeks van de boom en drinken het verse sap en eten het zachte vruchtvlees.

We gaan op bezoek bij onze chauffeur/gids Kofi thuis. De kinderen zien er sterk vermagert uit. De volgende dag koop ik blikken melkpoeder voor ze.

Op het einde van onze reis door Benin gaan we bij onze chauffeur/gids Kofi thuis op bezoek in een buitenwijk van Cotonou. Zijn vrouw is coupeuse en ik had een mooie lap batik stof gekocht op de grote overdekte markt van Cotonou (de grootste markt van West Afrika). Een keus maken viel nog niet mee want je kunt echt kiezen uit duizenden kleurrijke stoffen. Afijn aangekomen bij zijn huis worden mijn maten opgenomen. Op de veranda zit een vrouw een tweeling van 2 maanden oud te voeden met een flesje. Ik vraag wie zij is en hoor dat zij een

buurvrouw is die na de bevalling is verlaten door haar man. Ze heeft geen familie hier en daarom heeft Kofi haar opgenomen in zijn huis. In het flesje voor de baby's zit maismeel met water! De kinderen zien er sterk vermagert uit. Wat grijpt me dit aan. Kofi vertelt dat hij wel een keer melkpoeder gekocht heeft maar dit is zo duur hier dat hij dat niet steeds kan kopen. De baby's blijven die avond spoken in mijn hoofd. Wat is dit afschuwelijk dat het leven van 2 kinderen afhangt van een beetje melkpoeder. De volgende dag koop ik onderweg naar het vliegveld bij een apotheek 3 grote blikken melkpoeder. Kofi zal ze aan de moeder geven. Een paar weken later kreeg ik tot mijn grote vreugde 2 foto's van de baby's per mail toegestuurd van Kofi. De kinderen zien er stukken beter uit dan 2 weken geleden. En de moeder geeft de borst, gelukkig dat ze dit ook kan doen ernaast!

 

Hotel Avela met zwembad in Grand Popo ligt aan het strand. Hier genieten we 's avonds van de prachtige zonsondergang.

Vandaag rijden we via kleine dorpjes die onze chauffeur kent. Het eerste ligt aan een meer met een oever van kokospalmen. Hier wordt het mineraalwater dat alle toeristen drinken gewonnen uit de bodem. Daarna een dorpje van een bevriende voodoo priester. Helaas is hij zelf afwezig maar maken we kennis met zijn zeer vriendelijke familie. Ook vinden we hier weer veel kenmerken van de voodoo zoals fetishen aan de huizen. We moeten de zelfgestookte jenever proeven maar die is natuurlijk veel te sterk voor ons. Daarna rijden we naar hotel Avela in Grand Popo, het ligt een eindje van het dorp maar het is prachtig gelegen aan het strand en het heeft een mooi zwembad. Ook de huisjes zijn uitstekend (op

de lawaaierige airco na) en het eten is goed. 's Avonds lopen we naar het strand met de enorme golven en kunnen we een prachtige zonsondergang fotograferen.



Tijdens een excursie naar de zeeschildpadden opvang, mogen we zelf een paar kleine schildpadjes terugzetten in zee.

Vanmorgen doen we een excursie naar een zeeschildpadden opvang. Hier worden de eieren van de groene zeeschildpadden uitgebroed en een paar dagen na de geboorte teruggezet in zee. Dit om te voorkomen dat de eieren door anderen gepakt worden. We mogen er zelf een paar terugzetten en het is leuk hoe de kleintjes de zee in gaan.

We bezoeken nog het oude koloniale gedeelte van Grand Popo, wat weer een mooi decor vormt voor wat plaatjes. Hierna vertrekken we richting grens van Togo om naar het vliegveld te gaan. Bij de grens is een enorme handel in het niemandsland en onze chauffeur weet nog even een paar cd's met Afrikaanse muziek op de kop te tikken voor mij. In Lome bezoeken we nog de "Grand Marche" waar we boven in het overdekte gedeelte een mooi overzicht hebben over krioelende menigte op de markt. Tenslotte nog een tweede mooie lap batikstof gekocht voor een paar euro (goedkoper dan in Cotonou) als souvenir en op naar het vliegveld.

Profiel Jeannette de Roos

Rondreizen en Voodoo feesten in Benin

Door: Jeannette Pepers

  Het landschap is heel droog en stoffig maar in de regentijd kan het hier aardig te keer gaan horen we, zoals een brug die is weggeslagen door de wilde rivier. In dit land is het normaal dat je met elkaar meerijdt als er plaats is dus begint het meteen goed. Een mooie Afrikaanse dame komt vriendelijk vragen of wij soms naar Natitingou moeten en of ze mag meerijden. en hebben we meteen een eerste ontmoeting met de lokale bevolking. Op de achterbank heb ik een leuk handen voeten gesprek met haar en verwisselen sommige eigendommen van eigenaar. Onderweg stoppen we bij een kleine kleurrijke markt met o.a. Peul, hele kleurrijke dames, die best op de foto willen. Ook de kinderen zijn ...

Lees verder

- Advertentie -