Ceuta, een strategisch stukje Spanje aan de Noordkust van Marokko

Regelmatig bezoekt Mireille Velthuis haar vriendin Petra in Marokko. Samen verkennen ze dit keer de Spaanse stad Ceuta. Vanwege de strategische ligging een stad waar door de eeuwen heen veel om is gestreden. Deze veroveringen hebben uiteraard hun sporen achtergelaten in en om de stad Ceuta op het Spaanse stukje schiereiland op Marokkaanse bodem. Mireille doet verslag van deze boeiende plek, waar de Middellandse zee en Atlantische oceaan in elkaar overgaan.

Door: Mireille Velthuis

Tijdens mijn vorige reis naar Marokko, in februari 2012, bezoeken we die andere Spaanse Enclave 'Melilla' in Noord Afrika. In december besluiten mijn vriendin Petra, werkzaam in Rabat, en ik naar Ceuta te gaan om daar Oud en Nieuw mee te maken. Ceuta is een van de twee Autonome Spaanse steden aan de Middellandse zee kust van Marokko. Het Spaans met vleugje Arabisch zorgt voor een bijzondere sfeer. De reis vanuit Rabat naar Ceuta voorloopt spoedig over goede Marokkaanse snelwegen.

Achtergrond. Ceuta ligt strategisch in Noord-Afrika aan de Straat van Gibraltar. Door de eeuwen heen een zeer gewild stuk land op een steenworp afstand van het Europese vasteland. Slechts gescheiden door de Straat van Gibraltar waar Atlantische oceaan en Middellandse zee elkaar ontmoeten. De stad wordt gesticht door de Feniciërs en later veroverd door de Grieken. De Puniërs weten de stad te in te nemen in het jaar 319 v.c. maar helaas verliezen ze de stad weer aan Mauritanië. Uiteindelijk weten in 4e eeuw n.c. de Romeinen de stad in hun bezit te krijgen. Later wordt de stad achtereenvolgens veroverd door de Byzantijnen, de Moren en de Portugezen. De Spanjaarden weten de stad te bezetten in 1668, en in 1994 wordt Ceuta tot Autonome Spaanse stad verklaard: ‘Ciudad Autónoma’ wat hetzelfde geldt voor de meer oostelijk gelegen stad Melillia. Beide zijn Spaans dus behoren ze ook tot de Europese Unie evenals de 7 kleine onbewoonde eilandjes waarvan de grootste het Peterselie-eiland heet. De stad ligt nabij Tanger en recht tegenover Gibraltar, wat weer in handen is van Groot-Brittannië. Vroeger was Ceuta een schakelpunt op de handelsroutes tussen Europa en Afrika slechts gescheiden door 30 km zee. Vandaag de dag is er uitgebreide grenscontrole onder meer door een groot dubbel hek met schrikdraad, lampen en camera’s om Ceuta en dus het stukje Europa in Afrika te beschermen tegen illegalen die via een ‘achterdeur’ Europa willen binnen komen.

Een heerlijk Mediterraan gevoel overvalt me door al die Rivièra-achtige gebouwen en pleinen, voorzien van terrasjes, palmen en sinasappelbomen.

Ceuta ligt op een schiereiland met een groot fort op de berg 'Monte Hacho'. De stad ligt aan weerszijden aan zee, aan de Noordkant aan de Atlantische Oceaan en aan de Zuidkant aan de Middellandse zee, met er tussenin de straat Gibraltar. Op een heldere dag is Gibraltar goed te zien en net als de diverse veerboten die heen en weer varen op de Straat van Gibraltar.  De stad zelf is niet echt groot en bestaat uit een aaneenschakeling van verschillende pleinen waar dan een grote kerk staat en andere imposante gebouwen. De bekendste zijn 'Plaza de los Reys', 'Plaza de Africa' en 'Plaza de Constitution',  op de laatste staat het enorme beeld van Hercules. Wat ons opvalt is de properheid, rust en relaxte sfeer.

Een heerlijk Mediterraan gevoel komt bij mij op met al die sierlijke Rivièra-achtige gebouwen en pleinen, voorzien van terrasjes en palm- en sinasappelbomen, overgoten met een zachte december-zon en zilte zeelucht. We genieten van al dit prachtigs wat gelukkig niet overspoeld wordt door toerisme. Ook fijn om in relaxte Spaanse sferen te zijn en op de gezellige terrasjes een mojito's, biertje of wijntje te drinken, tapas te eten in plaats van een tajine met couscous. De sfeer is nog vrolijker door alle kerstversieringen, kerstbomen, twinkelende lichtjes, kerststallen en natuurlijk de Kerstman. In Marokko had ik geen kerstgevoel, maar die komt hier in een keer heel aangenaam binnen!

 

Door het heldere weer kunnen we Gibraltar en 'The Rock' goed zien. Deze Britse enclave aan de Zuid- Spaanse kust.

De berg ‘Monte Hacho’ in Ceuta wordt gezien als de zuidelijke pilaar van Hercules, De grote rots op de het Spaanse vastland ‘Gibraltar’ is de Noordelijke pilaar. Vandaar het enorme standbeeld midden in de stad van Hercules die twee pilaren uit elkaar duwt. Oudejaarsdag is het geweldig weer, helder en zonnig. We besluiten eerst een rondje Monte Hacho te rijden. Wandelaars en hardlopers maken ook gebruik van deze route. Magnifiek vanaf de berg kijken we regelrecht op de Middellandse Zee.

Door het heldere weer kunnen we Gibraltar en 'The Rock' goed zien. Gibraltar is een Brits overzees gebied aan de zuidelijke Spaanse kust. Eveneens een autonome stad en haar soevereiniteit is een twistpunt tussen Spanje en Engeland. Ceuta zelf heeft eenzelfde positie in Noord Marokko. De enclaves 'Ceuta' en 'Melilla' voor Marokko en 'Gibraltar' voor Spanje zijn een 'doorn in het oog' van de betrokken landen die het beide als bezet gebied beschouwen. Ik bekijk het puur vanuit toeristisch oogpunt, en vind het juist heel apart en bijzonder om zo ineens in een hele andere cultuur te kunnen staan dan het land waar ik op dat moment op vakantie ben, Marokko. Prachtig toch, dat dit zo kan.

 

Als een kroon op de berg 'Monte Hacho' ligt het militaire fort ‘Fortaleza de Hacho’, van oorsprong gebouwd door de Byzantijnen.

Ceuta wordt goed bewaakt als Spaans grondgebied, maar even belangrijk is de kustbewaking en de straat van Gibraltar ivm de Noord-Afrikaanse vluchtelingen die in bootjes naar Europa willen komen. Als een kroon boven op de berg ligt het militaire fort ‘Fortaleza de Hacho’, van oorsprong gebouwd door de Byzantijnen waar vervolgens de Portugezen, Marokkanen en Spanjaarden aan verder hebben gebouwd. Wij hebben niets door van militaire aanwezigheid behalve op het moment dat we bij het fort aankomen. We moeten subiet van de parkeerplaats vertrekken op het moment dat we uitstappen om het fort te bezichtigen. Niet op een vervelende manier maar het was wel duidelijk dat dit een no go area was. Geen probleem, we zetten onze exploratie tocht voort. We zien in de verte iets dat lijkt op militaire opslagloodsen in de heuvels en even verder op de route naar het uiterste puntje de vuurtoren. Daar ligt ook het enige militaire gebouw wat je kunt bezichtigen ‘Castillo del Desnarigado’, het kleine fort is nu Militair museum met een wapen tentoonstelling vanaf de 16e eeuw. Ivm de oudjaarsluiting helaas niet te bezichtigen. 

Opeens zien we een wit met knalgeel kerk-kloostergebouw, liefelijke kerstliedjes komen ons tegemoet via de openstaande deur.

We komen aan bij een volgende parkeerplaats, gelegen aan de noordelijke hellingen van de Hacho berg. Weer een ander geweldig uitzicht over de Middellandse Zee. Bij het uitkijkpunt ‘Mirador de San Antonio’ is er een landskaart, het middelpunt is Ceuta. We zijn op zoek naar de kerk 'Cofradía de San Antonio de Padua de la Ciudad Autónoma de Ceuta'. In de gidsen wordt niet goed beschreven hoe je er moet komen. Nieuwsgierig als we zijn lopen we een tunneltje in en plots verblind door namiddag zon komen we op een kerkplein aan. We zien een knalgeel met witte kerk en klooster, liefelijke kerstliedjes komen ons tegemoet via de openstaande deur. Mooi moment en even slikken zo op oudejaarsdag. We kijken elkaar aan en lopen de kerk binnen. We worden heel hartelijk ontvangen dooreen enthousiaste pater (of broeder of koster?). Hij leidt ons rond en vertelt het een en ander over deze kerk. Een serene rust voel ik over me komen, heel apart; ook had de kerk iets ‘gezelligs’. Terwijl de  kerstmuziek blijft doorspelen brengt de man ons naar een enorme kerststal, op de 1e etage. Heel veel miniaturen in een waar mini dorp Bethlehem inclusief dieren en ambachtslieden. Spanje staat bekend om haar kerststallen, maar dit was wel een hele bijzondere.

De kerk is waarschijnlijk vrij snel gebouwd na de verovering van Ceuta door de conquistadores, de stichtingsdatum lees ik is 13 Juni 1645; en aangezien de vloot aalmoezeniers die de conquistadores begeleidden, tot de Franciscaanse Orde behoorde, waarvan San Antonio ook toe behoorde, werd de kerk aan hem opgedragen. Tegenwoordig grenzen de kantoren en vergaderzalen van de Fransciscanse broeders aan de kerk. Het echte kloosterleven is nu veranderd en nog minimaal. In de 60er jaren is het gebouw gerenoveerd. Iedere 13 juni zijn er grote festiviteiten rondom de kerk ivm Heilige Antonio’s dag. Het moet een feestelijke gebeurtenis zijn. 

Een grappig weetje dat ons verteld wordt en dat ik later terug vind op internet: de tree naar het hoofdaltaar van de kapel heeft een merkwaardige extra traditie. Meisjes gaan in een speciale houding met hun billen op deze marmermeren tree zitten, vervolgens vragen ze conform een bepaald ritueel of de goedheilige haar een vriendje wil geven. Men zegt dat veel jonge meisjes gehoord zijn en hun vraag nadien beantwoord is met de liefde van een jonge man. Zou het ook werken voor wat oudere dames?

Terug rijdend richting stad en het oude centrum komen we door de Moslim wijk ‘Principé’. Het is alsof we even terug zijn in Marokko. We toeren wat verder het achterland in langs de kust naar een kleurig dorp Benzú, eveneens een grenspost. Het lijkt er wel uitgestorven zo stil en onze voorgenomen lunch wordt uitgesteld. Ceuta is een multiculturele kosmopolitische samenleving, wellicht te danken aan haar locatie en geschiedenis, een mengelmoes aan culturen en geloven die met respect en harmonie samenleven. Terug rijdend richting stad en het oude centrum komen we door de Moslim wijk ‘Principé’. Het is alsof we even terug zijn in Marokko in ieder opzicht; veel getoeter op de weg, wasgoed uit de ramen, moskeeën met minaretten en theehuizen waar vooral mannen op het terras zitten. We kiezen ervoor om toch maar voorlopig in ‘Spanje’ blijven, we parkeren de auto in de ondergrondse garage van ons hotel Tryp in het centrum en gaan verder ter voet de stad bekijken. 

Het stadhuis, een koloniaal gebouw uit 1929, roept bij mij associaties op van l'Hôtel Le Negresco aan de Promenade des Anglais in Nice.

Gezien het moment (oud en nieuw) is er veel gesloten zoals ook de musea. Daarom lukt het ons ook niet bij de Muralles Reales (Koninklijke muren) te komen. Wel zijn de gefortificeerde muren en vestinggracht goed te zien wanneer je er langs rijdt. Een machtig bouwwerk waar meerdere landbezetters door de eeuwen heen aan gebouwd hebben. Vestingmuren zijn gerestaureerd in hun 16e eeuwse glorie.

We beginnen bij de wonderbaarlijke rustige 'Plaza de Nuestra Señora de África', een vierkant plein en park met eromheen belangrijke historische gebouwen. De plek waar vroeger de grote markt van de Moorse medina stond. In het midden een monument voor de gevallenen die tijdens de Hispano-Marokkaanse oorlog (1859-1860) stierven. De geelwitte 'Kathedraal Santa Maria de la Asuncion' met haar dubbele klokkentoren dateert uit de 17e eeuw. Gebouwd op de resten van een Moskee en een Portugese kerk, het huidige gebouw is van Spaanse architectuur. Let op de bijzondere Neoclassicistische zwarte marmeren ingang. Bezienswaardig binnen zijn de Barokke kapel, enkele fresco’s, een Portugese bijbel uit de 17e eeuw en de Heilige maagd 'Nuestra Señora de África', de beschermvrouwe van Ceuta, ook van Portugese oorsprong. Eveneens aan het plein ligt het 'Comandancia General de Ceuta', militair hoofdkwartier en het stadhuis van Ceuta. Het stadhuis, een koloniaal gebouw uit 1929, roept bij mij associaties op van l'Hôtel Le Negresco aan de Promenade des Anglais in Nice. Prachtig gebouw! De oudste Christelijke kerk van de stad, 'Iglesia de San Ildefonso', is open en de stoep wordt flink geschrobd, we lopen binnen. Binnen is het zeer bijzondere ‘El Cristo de Medinaceli’ beeld te bewonderen, een Christus beeld, zo belangrijk voor vele volgelingen dat hij zelfs een eigen facebook pagina heeft. Samen met het beeld van ‘Onze-Lieve-Vrouw van Smarten’ hebben zij een belangrijke rol in de aanbidding en bij verschillende katholieke processies, zoals Semana Santa.

Ons vallen de vijf bronzen borstbeelden op van Homerus, Plato, Aristoteles, Strabo en Pomponius Mela, gemaakt door de Ceutí, Serrán Pagán.

Via de ‘Paseo de las Palmeras’ wandelen we langs de haven, ‘La Puerta de Santa María’, waar net een veerboot binnenkomt varen. Voor wie het nodig heeft, aan het begin ligt de bastion ‘Baluarte de los Mallorquines’ waar het toeristenbureau is gehuisvest. De dubbel gelaagde palmbomen allee heeft aan de stadskant, ‘de bovengelegen straat’, hoge statige historische gebouwen. Ons vallen gelijk de vijf bronzen borstbeelden van Homerus, Plato, Aristoteles, Strabo en Pomponius Mela op. Ze zijn gemaakt door de Ceutí, Serrán Pagán - allen hebben op een of andere manier iets in hun werken of denkwijzen te maken met Ceuta. Kijk óók omhoog, want aan of bij de gebouwen zijn meer bijzondere beelden. Aan de waterzijde en ‘benedenstraat’ ligt de 'Murales de azulejos' een fraaie tegelmuur met in twaalf themas het landschap van de stad Ceuta uitgebeeld.

 

Hercules toont ons symbolisch hoe hij de straat van Gibraltar open houdt en zo wellicht Afrika en Europa van elkaar gescheiden.

We komen aan bij 'Plaza de Constitution' met het stoere macho lijf van Hercules, de spierbundels tonen kracht en daarmee duwt hij twee pilaren opzij. De tegenstelling kan niet groter zijn, een oudere dame op een bankje gezeten naast Hercules die de duiven met haar kruk wegjaagt! Het beeld van Hercules geeft ons symbolisch de boodschap hoe hij de straat van Gibraltar open houdt en zo wellicht Afrika en Europa van elkaar gescheiden houdt. De twee rotsen op ieder continentpunt 'Monte Hacho' en 'Gibraltar' worden met ontzaglijk veel testosteronkracht uit elkaar geduwd.

We leunen over de reling en kijken naar de haven links, over de Middellandse zee en rechts zien we wakend ‘Big Brother’ Fortaleza de Hacho. Tijd voor koffie! 'Él Parque' is een pleintje op het plein met een Bar-tabac, hier zitten we fijn samen met anderen onder de koele bomen. We bestellen een bocadillo (broodje) en een café con leche. De Ceutí zelf komen af en aan een krantje kopen en nemen er een kopje koffie bij. Wij blijven het opvallend vinden dat we zo weinig toeristen zien. Op de hoek van het plein en Paseo del Revellín het prachtig neobarok 'Trujillo' gebouw uit 1925, kenmerkende architectuur stijl, die je meer aantreft langs avenues in Spaanse steden die gebouwd werden begin 20ste eeuw (Architect Andrés Galmés). 'El Paseo del Revellín' is nu een voetgangers gebied en winkelstraat, aan het uiteinde ligt 'Plaza de los Reys'.

'Plaza de Los Reys' heeft een ware triomf boog! Nu staat er de vrolijke Kerstman in waar menig toerist zich naast wil vereeuwigen.

Eigenlijk is deze poort een replica van de toegangspoort van de voormalige Koninklijke Ziekenhuis wat aan dit plein heeft gelegen. In iedere nis staat een beeld van de koningen Fernando én Hermenegildo. Aan het plein ligt 'Iglesia de San Francisco' met haar barokke dubbel klokkentoren. Ooit onderdeel van het klooster van de ongeschoeide Franciscaner monniken, de kerk dateert uit begin 18e eeuw. In de jaren ‘40 van vorige eeuw heeft er uitgebreid renovatie plaatsgevonden waaronder verhoging en toevoeging van ramen van de klokkentorens.

Naast de kerk staat een standbeeld die voor velen een angstige associatie met de Klux Klux Klan zal oproepen, echter de bedoeling is nobel - het is een beeltenis van een ‘Nazareños’ die met een capriote (puntmuts) en gewaad anoniem boete doet tijdens de paasprocessies van Semana Santa. Tijdens Semana Santa worden kerkelijke beelden op versierde baren door de stad gedragen onder begeleiding van een lokaal muziekcorps.

Tegenover de kerk is een markant gebouw met vier enorme draken op het dak. Zodoende heeft het de naam ‘Casa de los Dragones’ gekregen. Het lijkt wel of iemand zijn fantasie dromen tot werkelijkheid brengt in een gaaf eclectisch architectonisch gebouw. De toenmalige burgervader van Ceuta, Francisco Cerni González en zijn broer, gaven opdracht voor dit gebouw aan de Valenciaanse architect José M. Cortina Pérez die het gebouw in 1905 realiseerde. De originele bronzen draken werden verwijderd en raakten zoek in 1925! De huidige 200kg wegende draken zijn van o.a. hars & fiberglas en brons geverfd. Het anagram van de opdrachtgevers staat nog op de façade.

We besluiten na onze wandeling door de stad neer te strijken op het gezellige terras van ‘Charlotte’ op La Plaza de los Reys. Deze oudejaarsmiddag is het al heel gezellig in de cafés en op terrasjes. De meeste Spanjaarden waren al 'op netjes' gekleed. Kinderen in hun zondagskledij spelen uitgelaten op het plein. We bestellen ieder een cocktail en kijken genietend rond, wat hebben we het goed! Naast ons een groep heren, waarschijnlijk van de Ceutaanse herenfietsclub, hun helm hebben ze opgeleukt met een Rudolf gewei. Te zien aan hun jolige bui denk ik niet dat er veel meer van fietsen terecht zal komen. Leuk gebaar van de heren, een rondlopende bedelaar kreeg een fietsbidon gevuld met bier met de beste wensen voor het nieuwe jaar. Dat hadden ze nou niet moeten doen, ze komen niet meer van die man af! De bedelaar blijft hun als een rondspringende blije jonge hond uitbundig bedanken. Haha! Een agent van de Guardia Civil (ook bekend als de La Benemérita’s) denkt vast ook het is oudjaar "we nemen het er maar van". Hij komt tot drie keer toe naar het café in zijn zondagstenue voor zijn shot ‘café solo’ vanuit het politiebureau aan de overzijde van het plein. Wat mij opvalt is zijn bijzondere hoed, de ‘tricornio’ een driehoekige lakhoed. Zodra hij het café nadert gaat de tricornio af. Deze wordt zorgvuldig onder de arm gestopt, daarna zodra hij het plein weer bereikt gaat de hoed weer op en loopt hij fier terug naar de overkant. Charlotte Café is erg leuk en heeft twee locaties in Ceuta, een aan de Plaza de los Reys en een aan de Paseo de las Palmeras bij de Marina met terras waar je op de haven uitkijkt. De café keten ‘Charlotte’ heeft meerdere locaties in Spanje.

Spanjaarden vieren Oudejaaravond binnenshuis. Daar komen we achter als we terugkomen in het hotel, uitbundig versierd en opgewonden kinderen.

Ons is verteld om met de jaarwisseling naar Plaza de Constitution naast Él Parque en daar bij het Hercules beeld te gaan staan. Daar zouden festiviteiten en vuurwerk zijn. Dus wij om half twaalf met onze ingekochte champagne én 12 druiven 'Uvas de la suerte' naar het plein. (Uvas de la suerte = voor je geluk iedere maand van het jaar). Uhumm…een leeg plein? "Dit hadden ze ons toch verteld?" vragen we elkaar. Dan hoort Petra ergens een kerkklok beginnen met 12 slagen aftellen. Oeps, gelijk parmantig de rechtervoet vooruit (dat betekent ook geluk - en dat wil ik natuurlijk in 2013) en dan werken wij als twee circusartiesten onze 12 druiven naar binnen. Pfffeww, precies bij de 12e slag zijn ze doorgeslikt. In onze haast krijgt Hercules met een enorme knal de champagne kurk op zijn lijf doordat we strategisch op de juiste plek pal onder hem staan. Daar is tenslotte het goede uitzicht. En toen...niets, stilte, donker, het is wachten op het vuurwerk, ja zowaar 2 vuurpijlen en 3 rotjes! De enige mensen op straat zijn enkele Marokkaanse families en een paar jongens. Wijzelf zijn uiteindelijk dé attractie onder het standbeeld met onze champagne en 'sterretjes vuurwerk' die we vervolgens aan kinderen uitdelen. De grote Marokkaanse jongens met hun kinderhartjes staren ons smachtend aan op een afstandje, want die willen ook wel een met een sterretje zwaaien. Dus Oud en Nieuw is hier erg stil. Later begrijpen we dat Spanjaarden hun Oudejaar binnenshuis vieren en daar komen we achter als we terugkomen in het hotel, uitbundig versierd met slingers, ballonnen en opgewonden kinderen in feestkleding in de lobby. Hun ouders, prettig aangeschoten, aanschouwen de groeiende chaos vanaf hun dinertafels of vanaf de hotelbordes met een glas in de hand.

Op onze laatste dag in Ceuta besluiten we het museum van het Spaanse Vreemdelingenlegioen te bezoeken. Heel interessant.

We hebben nog een dag in Ceuta voordat we terug gaan naar Rabat. We besluiten wat meer te weten te komen over het Spaanse Vreemdelingenlegioen. Na eerst wat formaliteiten, wie wij zijn en ons paspoort zien mogen we museum in. De stoere stevig rokende suppoosten en baliemedewerkers hebben legeruniformen aan. Echte mannen! Zeer interessant museum, alleen is alles in het Spaans en sommige militaire teksten ontgaan me. Het Spaanse Vreemdelingenlegioen is een legeronderdeel dat vanaf 1920 een belangrijke rol speelt in de verdediging van Frans Marokko, de ‘Rif oorlog’ tegen de lokale Berberse strijders, tijdens Spaanse Burger oorlog en als legeronderdeel gestationeerd o.a. in Afrika . Het wordt opgericht naar voorbeeld van het Franse Vreemdelingenlegioen. Het woord ‘vreemdeling’ betekent niet zo zeer niet Spanjaard, maar betreft het legeronderdeel ‘overzee’. Later wordt het een echt divisie van het Spaanse leger, bestaande uit landmacht en infanterie met o.a. Generaal Franco als opperbevelhebber. Het zeer gedisciplineerde elitecorps heeft ook meegevochten in Irak, Joegoslavië en Afghanistan.

Naast het Museum van het Spaans Vreemdelingenlegioen staat een standbeeld, dat onderdeel is van het grotere monument - een dubbele muur met emblemen van alle Spaanse provincies. Een monument waar alle Spaanse provincies in opgenomen zijn. Het Vreemdelingenlegioen met hun geit als mascotte, al vind ik het dier meer op een schaap lijken. Tegenwoordig loopt nog steeds een geit mee met parades en altijd uitgerust met de Legioenpet. De tekst "Legionarios een luchar. Legionarios een morir!" Betekent Legionairs om te strijden, legionairs om te doden!

Voor wie een strand zoekt, er is er een heel dichtbij ‘Playa de la Riberia’, een lang gerekt wit zandstrand onder het Museum van het Spaanse Vreemdelingenlegioen en aan de achterzijde van Santa Maria kathedraal. Wanneer je nog verder doorloopt kom je bij ‘Playa del Chorillo’. In december op een paar kanoërs, verlaten.

Ceuta een unieke en bijzondere stad die zeker de moeite waard is te bezoeken. Wij hebben genoten van ‘Spaans Afrika’! Hasta luego!

 

Meer informatie

Vanuit Marokko zijn er goede snelwegen vanaf Casablanca / Rabat en van Tanger of Tetouan naar Ceuta. De grens formaliteiten dienen wel doorlopen te worden aan de Marokkaanse zijde alsook de Spaanse omdat je de EU binnenkomt.

Vanuit het Spaanse vasteland vaart er met regelmaat een snelle ferry tussen Ceuta en Algeciras – de vaart duurt ongeveer 40 minuten. Het is niet mogelijk om via Gibraltar naar Ceuta te varen. Een andere mogelijkheid is met de ferry uit Spanje via Tanger op het Afrikaanse continent aan te komen en dan overland naar Ceuta te rijden, zo’n 47 km. Er zijn verschillende maatschappijen FRS.es, Balearia.comTrasmediterranea.es en Directferries.nl

Wilt u vliegen dan is Tanger in Marokko wellicht het handigst. Of doe het in stijl per helikopter vanaf Malaga.

Wij verbleven in een prima en comfortabel hotel die ook nog eens centraal gelegen was met een ondergrondse parkeergarage. Iedere ochtend uitgebreid ontbijtbuffet en op de kamers wifi. Wij kunnen Hotel Tryp aanbevelen voor een geslaagde trip.

Informatieve video van het Spaanse Vremdelinglegioen (Spaanstalig)

VVV Ceuta / Servicios Turísticos de Ceuta

Spaans Verkeersbureau

Profiel Mireille Velthuis

Ceuta, een strategisch stukje Spanje aan de Noordkust van Marokko

Door: Mireille Velthuis

Tijdens mijn vorige reis naar Marokko, in februari 2012, bezoeken we die andere Spaanse Enclave 'Melilla' in Noord Afrika. In december besluiten mijn vriendin Petra, werkzaam in Rabat, en ik naar Ceuta te gaan om daar Oud en Nieuw mee te maken. Ceuta is een van de twee Autonome Spaanse steden aan de Middellandse zee kust van Marokko. Het Spaans met vleugje Arabisch zorgt voor een bijzondere sfeer. De reis vanuit Rabat naar Ceuta voorloopt spoedig over goede Marokkaanse snelwegen. Achtergrond. Ceuta ligt strategisch in Noord-Afrika aan de Straat van Gibraltar. Door de eeuwen heen een zeer gewild stuk land op een steenworp afstand van het Europese vasteland. Slechts gescheiden ...

Lees verder

- Advertentie -